Hi Bea,

Je laatste vraag was hoe bij mij de aanloop naar diabetes en de diagnose zelf was. Ik kreeg de diagnose diabetes type 1 eigenlijk relatief laat. Mijn man (Benjamin) en ik waren al een paar jaar bezig om zwanger te worden toen we in 2016 eindelijk een positief resultaat op een zwangerschapstest in handen kregen. Bij de eerste controle hoorden we wel dat het vruchtje zich niet zo ontwikkelde als moest, maar ook dat we ons daar niet meteen zorgen over hoefden te maken. Tijdens mijn eerste consult bij de verloskundige werd bloed afgenomen, waar ik niets geks achter zocht- routine controle toch?

De volgende dag moest ik vroeg op m’n werk zijn omdat die dag de kwartaalresultaten gepresenteerd werden. Ik werk in interne communicatie, dus het was mijn verantwoordelijkheid om te zorgen dat alle medewerkers tijdig (lees voor 8 uur) die resultaten konden lezen. Om half 9, net na mijn spitsuur, werd ik gebeld door de verloskundige dat ik met grote spoed naar het ziekenhuis moest, omdat mijn glucose waarden in het bloed van de dag daarvoor heel hoog waren. 

Benjamin was op dat moment voor werk in Iran, dus ik ben zelf in de auto gestapt en van Amsterdam naar Leiden gereden, naar het LUMC. Daar werd ik zonder pardon bij een verpleegkundige in de kamer gezet die me leerde hoe ik in mijn vingers moest prikken. Dit was voordat ik überhaupt maar een idee had wat diabetes was, laat staan van het verschil tussen zwangerschapsdiabetes, type 1 en type 2. Dat dit heel snel mijn dagelijkse realiteit zou worden, zag ik toen nog niet aankomen. Hierop volgde meteen een afspraak met twee gynaecologen. De eerste ging van start met uit te leggen wat zwangerschapsdiabetes is, en de tweede zei eigenlijk meteen: je waarde was 25, dat is te hoog voor zwangerschapsdiabetes, ga er maar vanuit dat je type 1 diabetes hebt…… Nog steeds duizelt het je dan, en weet je absoluut niet wat je moet verwachten. 

Voor de dag erna stond een echo in hetzelfde ziekenhuis gepland, dus ik heb gevraagd of we dat niet gelijk bij deze afspraak konden doen. Toen ik aangesloten lag op de monitor, bleef het zo gewenste geluid van een hartslag uit – de baby die zo welkom was, leefde niet meer. Mijn man kon ik niet bellen, mijn zusje gelukkig wel. Zij kwam meteen en heeft me naar huis gereden, waar ik Benjamin alsnog gebeld heb. Ik denk dat by far het ergste telefoontje is dat ik ooit heb moeten plegen.

Diezelfde middag hadden we 13 kijkers voor ons huis, dat net in de verkoop stond, dus thuisblijven was geen optie. Gelukkig wonen mijn ouders niet ver weg, dus daar zijn we heen gereden en aan hen heb ik heel veel steun gehad om de eerste schok en verdriet te kunnen verwerken.  Benjamin was de volgende ochtend op Schiphol en daarna moesten we gelijk door naar het LUMC om uitleg te krijgen over wat type 1 diabetes is, wat het met je doet, the works. Eigenlijk kun je wel stellen dat dit een dubbele klap was – we verloren ons kindje en ik was ineens chronisch ziek. Gelukkig konden we er goed over praten en heb ik fantastische begeleiding vanuit het ziekenhuis gekregen, die eerste periode maar ook daarna. Inmiddels loopt er hier in huis een jongetje van bijna 5 jaar rond en brabbelt er een baby van lustig op los.

Achteraf gezien, waren er wel eerdere signalen dat er met mijn lijf iets niet 100% in orde was. Eerder dat jaar kreeg ik een ski ongeluk waarbij ik de kniebanden van mijn linkerknie bijna helemaal doorscheurde. Tijdens de revalidatie daarvan merkte ik wel veranderingen aan m’n lijf. Ik tikte zo drie glazen limonade gemixt met Spa rood weg, die flessen waren niet aan te slepen. En daardoor dus ook heel erg veel naar de wc. Ik viel af, maar aangezien ik altijd een tikkeltje aan de zware kant was geweest, verwelkomde ik dat in plaats van me er zorgen om te maken 🙂 En ik zat zeer regelmatig bij de huisarts met een schimmelinfectie. Heb ik dat net gezegd? Ja… omdat als ik geweten had dat dat ook een symptoom ergens van was – en niet zoals mijn toenmalige huisarts zei “het hoort bij de leeftijd”, dan had ik misschien eerder m’n bloed laten prikken.

Sowieso heeft dat me altijd wel verbaasd. In de twee jaar dat we bezig waren met een fertiliteit traject, heeft geen van de artsen ooit voorgesteld om m’n bloed te laten testen, even een hba1c checkje te doen. Waarschijnlijk omdat heb zeer weinig voorkomt dat je niet doorhebt dat je type 1 diabetes hebt. En zeker weten dat ik moeilijk zwanger werd door hoge suikers, dat doe ik niet. Wel heb ik hele sterke vermoedens. Want toen mijn hba1c in orde was, en ik groen licht kreeg, was ik binnen twee maanden zwanger.

Het leven met type 1 diabetes is niet zo makkelijk als daarvoor, maar ik geloof dat je met een positieve instelling #teamlemonade, veel begrip van wat er eigenlijk met je lijf gebeurt en goede technologie (hulde aan de sensor!!) nog steeds een leuk leven kunt hebben, ondanks dat je ziek bent. En dat geldt ook voor je zwangerschap!

Lieve Bea, wat een ellende komt er bij zo’n diagnose verhaal kijken zeg. Nu iets positievers – hoe was jouw traject om ‘groen licht’ te krijgen van het ziekenhuis, toen je eenmaal een zwangerschapswens ontwikkelde?

Ciao, Kirsti

Categories:

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *