Vera beviel vier keer zonder inleiding – hoe dan?

Wat vinden wij, Suikermama’s, het toch heerlijk om verhalen te horen van andere moeders met diabetes type 1. Kletsen over van alles, een krentenbol van injectieplekken op je buik, pompen onder je bikinilijn schieten, je anders voelen, borstvoeding geven als diabetica, ziekenhuizen, zelf-acceptatie en diabetes acceptatie.

Dit keer gaan we in gesprek met Vera (@vera_run_bike_go). Zij is moeder van vier kinderen, bij geen van haar bevallingen ingeleid en dus via de ‘natuurlijke’ weg bevallen. Suikermama Bea had dit graag gewild maar kreeg nul op het spreekwoordelijke rekest en Kirsti had zich ook tot in de puntjes voorbereid op een natuurlijk bevalling, maar had geen idee dat er ook diabetica’s zijn die NIET ingeleid worden. Omdat je daar weinig over hoort in combinatie met type 1 diabetes, vroegen we Vera het hemd van het lijf! 

Vera en ‘haar’ diabetes

Vera is diabeet sinds haar 6e. Lang vond ze het lastig zicht te conformeren aan de regels. 

Samen met haar man Dave, heeft ze vier kinderen: Sara (15), Gido (13), Iris (10) en Lise (7 ). Vera loopt marathons, pakt graag haar wielrenfiets maar zit nu helaas thuis met een gecompliceerde beenbreuk 🙁

Vera: “Ik probeer de diabetes niet mijn leven te laten beheersen. Het gevoel net een beetje anders te zijn, er nét buiten te vallen, dat heeft lang invloed gehad op mijn leven. De beteugeling van vrijheid die diabetes soms met zich meebrengt, vind ik nog steeds lastig. Dankzij de sensor en pomp is loslaten inmiddels wel wat makkelijker geworden.”

Alvast een tipje van de sluier wat betreft Vera’s belangrijkste tip? Als je zonder inleiding wilt bevallen: praat erover met je behandelteam en ga na wat de mogelijkheden in jouw ziekenhuis zijn!

Geen Himalya trekking


Vera’s eerste zwangerschap, in 2006, was ongepland. Pas toen ze al 11 weken onderweg was, kwamen Vera en haar man erachter. Geweldig nieuws! Maar ook een dikke streep door de plannen voor een wandelvakantie in de Himalaya. En een hoofd vol rampscenario’s, want Vera wist niet hoe haar bloedsuikers die eerste weken geweest waren. Gelukkig was bij de eerste controle een sterk hartje te horen!

Deze zwangerschap verliep vrij zorgeloos, met een boel CTG’s op het einde. Met 38 weken verwachtte Vera een inleiding, maar de baby deed het goed en van een inleiding was geen sprake. Bij 39+5 kwamen de weeën spontaan, midden in de nacht. Vera hoefde niet direct naar het ziekenhuis te komen maar op advies van de gynaecoloog mocht ze in alle rust nog thuis afwachten hoe de weeën zich ontwikkelde. Ze liep heel wat rondjes door de woonkamer, douchte nog even lekker warm en at een taartje samen met haar man. Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat ze al 6 cm ontsluiting had – de bevalling duurde daarna ook niet lang. Dochter Sara werd geboren en mocht even op Vera’s borst liggen voor die kostbare eerste kennismaking. Ze moest na een paar minuten weg voor de check, maar mocht daarna meteen weer terug naar Vera. De borstvoeding kwam goed op gang – bloedsuikers van mama en baby gingen allebei goed! En de volgende ochtend mochten ze al naar huis.

Met 2700 gram bij haar geboorte, was haar dochter op bijna 40 weken zwangerschap absoluut geen ‘suikerbaby’! Vera vond deze zwangerschap heel goed te doen, ze had ook veel vertrouwen in haar eigen lijf en in haar kindje dat het bij iedere echo heel goed deed. Sara groeide goed op 100% borstvoeding. Tot haar 2e verjaardag dronk ze dagelijks bij Vera. 

een baby en rondlopende peuter zijn pittig

2008: een tweede baby in de planning! Net na afloop van de vierdaagse in Nijmegen is zoon Gido verwekt en na een zwangerschap van 9 maanden met een fijne bevalling ter wereld gekomen.

Vera: “De zwangerschap beleefde ik heftiger – met een peuter erbij is het toch echt zwaarder. Ik had hele lage bloedsuikers, en daardoor veel hypo’s. Af en toe miste ik stukjes van m’n dag, omdat ik uitviel van die hypo’s.”

Tijdens deze zwangerschap waren er minder ziekenhuis controles dan ze gewend was van de eerste zwangerschap, zeker aan het eind. Haar hba1c was eigenlijk bijna te laag… maar ze voelde de baby zelf goed bewegen en vertrouwde op haar eigen lichaam.

Op haar uitgerekende datum (na 40 weken dus!) wilde ze graag wachten om te zien of de baby zelf zou komen. Antwoord van haar arts: 40+ 2 is wel echt de max bij diabetes. Vera wilde liever wachten tot haar kindje zelf aangaf dat het tijd was om geboren te worden. Er werd wel een inleiding ingepland, en Vera legde zich volledig neer bij het feit dat de bevalling deze keer wellicht minder natuurlijk zou gaan als bij die van Sara. Echter, haar Gido had andere plannen en de weeën begonnen spontaan in de nacht voor de geplande inleiding. “Blijf maar zo lang je kunt thuis” zei de gynaecoloog. Toen de weeën heftiger werden gingen ze toch naar het ziekenhuis en “checkte in” bij haar kraamsuite. Binnen een uur was Gido geboren. 2800 gram schoon aan de haak! Met goede bloedsuikers, en gelijk dorstig aan de borst. Melk was er genoeg, want Sara was net een maand gestopt met drinken aan de borst. 

Vera: “In de kraamtijd van Gido vond ik de bloedsuikers managen veel zwaarder en besloot ik dat ik fulltime moeder wilde zijn. Werk kwam op de laatste plaats. Ik voelde me niet méér belastbaar, ook vanwege het mentale aspect van diabetes. Jezelf steeds maar weer moeten controleren, in bedwang houden en ook bij gekke plannen steeds jezelf afvragen: kan dit wel?”

een zwangerschap met extreme hypo’s

Inmiddels is het 2010 en Vera is voor de derde keer zwanger. Ook nu zijn er extreme hypo’s. Zoveel zelfs, dat er een supportnetwerk van buurvrouwen ingeschakeld wordt om te checken of alles nog wel goed gaat als ze te lang niets van Vera horen, overdag. Zodat ze zeker weten dat de kinderen geen gevaar lopen als Vera onverhoopt flauwvalt.

Na een aantal weken kreeg Vera één van de eerste sensoren in Nederland, bij wijze van proef. Daardoor verminderden de hypo-excessen en had ze een prima zwangerschap. Wederom was er geen afspraak voor een inleiding. Vera werd op de uitgerekende datum wakker van enorme persweeën, terwijl ze nog in haar eigen bed lag. De kinderen gingen naar oma (die op zolder logeerde) en Vera begon aan haar thuisbevalling. Haar behandelteam vond het onverantwoord om haar in een auto te zetten nadat ze haar over de telefoon hoorden. Wel kwam er een eerstelijns verloskundige binnen rennen om haar bij te staan en na zeven keer persen werd haar dochter Iris op haar buik gelegd. Een klein lief meisje van nét 3 kilo.

Vera: “Ik ging meer van mezelf houden toen mijn lichaam zoveel bleek te kunnen – zwanger worden en zijn, bevallen en zo lang borstvoeding geven. Het gaf me zoveel power!”

Na de geboorte van haar derde kindje interesseerde Vera zich meer en meer voor natuurlijk ouderschap en natuurlijke voeding. Dit mondde uit in een eigen praktijk als Doula (niet medische bevallingsbegeleider, die er tijdens de hele bevalling bij is) en opleiding tot borstvoedingsconsulent. Ze wilde er heel graag zijn voor vrouwen die ondersteuning nodig hadden bij de bevalling. Haar motto is: luister naar je lijf!

Stress is van grote invloed op je bevalling

Tijdens haar laatste zwangerschap hoopte Vera dat ze inmiddels zoveel van de geboortezorg en bevallen afwist, dat ze bij haar eigen zwangerschap en bevalling minder begeleiding nodig had. Vanaf week 38 had ze weinig tot geen controles meer bij de gynaecoloog. Dat was niet helemaal in samenspraak met het ziekenhuis. 

Met 39+4, op een vrijdag, stond haar voicemail vol met berichten van haar arts, met de vraag hoe het met haar was. Vera wilde zo graag natuurlijk bevallen dat ze van de strenge toon van de arts behoorlijk in paniek raakte. Ze wilde zo graag het beste voor haar kindje. Maar de artsen hadden een ander idee over ‘goede zorg’ dan Vera. De artsen zaten veel meer in protocollen en regels, en kijken veel minder haar Vera’s kracht en vertrouwen. Dat weekend wilde Vera heel graag bevallen, omdat ze bang was dat het ziekenhuis haar zou verplichten maandag te worden ingeleid. 

Vera trok de hele trukendoos open om de weeën op gang te brengen: Iris aan de borst en extra kolven, en ook seks! Zelfs in de rust van de nacht leverden deze acties maar kleine weeën op – lang niet genoeg om te bevallen. Hierdoor voelde Vera voelde enorm veel stress, die ontzettend van invloed waren op haar state-of-mind. De weeën zetten wel door, maar werden niet veel krachtiger. Uiteindelijk besloot ze het ziekenhuis te bellen om te vertellen dat er weeën-activiteit was. De artsen spraken hun zorgen uit over Vera en haar kindje en vroegen haar toch naar het ziekenhuis te komen. Ze ging, maar met tegenzin. Uiteindelijk kon ze zich erbij neerleggen dat deze bevalling anders liep dan haar droombevalling. 

Eenmaal in het ziekenhuis bleek er gelukkig al redelijke ontsluiting te zijn. Na 6 cm ontsluiting moest ze op een bed gaan liggen om de controles te doen die het ziekenhuis nodig achtte, maar zelf wilde ze liever lopend haar weeën opvangen. Lise kwam alsnog gemakkelijk en zonder kunstgrepen ter wereld. Met haar 3,2 kg was ze de zwaarste van alle vier de kinderen. Ze moest na de bevalling naar de couveuse afdeling vanwege lage bloedsuikers (Vera denkt door haar eigen stress). Daarna gingen alle scenario’s die ze niet wilde, juist wel in werking. Huid-op-huid was minder mogelijk, Vera kon haar kindje niet dragen in een draagdoek en aan de borst was even geen optie omdat, ondanks genoeg melk, de bloedsuiker van Lise snel omhoog moest worden gebracht met suikerwater. 

Achteraf? Vera vindt het fijn dat ze zo veel vertrouwen had in zichzelf en haar lichaam. Ze was liever meer in gesprek gegaan over haar duidelijke wensen in plaats van het vermijden van het gesprek met haar artsen. Dat is dan ook haar belangrijkste tip voor als je zonder inleiding wilt bevallen: praat erover met je behandelteam en ga na wat de mogelijkheden in jouw ziekenhuis zijn!

Je kunt Vera volgen via instagram op haar account vera_run_bike_go.