De Suikermama’s gingen in gesprek met… Kelly Caresse! Wat een mega gezellig gesprek was dit! Normaal trekken we een uurtje uit voor onze interviews (en meestal loopt dat wel uit hoor) maar met Kelly hebben we ruim twee uur zitten kletsen. Een fijne invulling van de zaterdagavond, met een kopje thee en een wijntje. Althans, wijn voor ons maar niet voor Kelly want: zij is zwanger van haar vierde kindje!  


De suikermama’s

Over hun gesprek met een van Nederlands bekendste Suikermama’s: Kelly Caresse

Wie is kelly caresse?

Kelly is een bekende mom-influencer en deelt veel van haar eigen leven met dochters Lana, Aimy & Feline en man Yannick. Ze vlogt, heeft een enorme schare trouwe fans op Insta en sinds kort ook haar eigen community, de KCClub. En daarnaast heeft Kelly ook diabetes type 1. Maar voor haar is dit absoluut geen belemmerende factor: ze leeft haar leven zoals zij dat zelf wil en laat zich niet tegenhouden door hypo’s en hypers! Hieronder lees je meer over Kelly’s eerste drie zwangerschappen, hoe ze zich nu in haar zwangerschap voelt en hoe ze tegen haar diabetes aankijkt. Spoiler: het is allemaal MEGA interessant!’  

Hoe lang heeft Kelly Caresse al type 1-diabetes? 

Kelly: “Ik kreeg de diagnose toen ik 19 was en ik kende het wel van mijn oma, want die had type 2-diabetes. Ik dacht: ik kom nooit meer aan de man én ik heb nu een ziekte voor oude mensen. Maar… drie weken later ontmoette ik mijn huidige man Yannick! Ik studeerde, had het superdruk en wist eigenlijk niet heel goed wat er op me afkwam met deze diagnose. Ik was nog heel erg zoekende, qua werk en wat je wilt in het leven. Op mijn 22 e kozen we er samen voor om te proberen ouders te gaan worden en ik heb geen moment getwijfeld of ik het kon.” Kelly vertelt dat ze heel veel DM’s binnenkrijgt van vrouwen die angstig zijn voor de combi zwangerschap en t1d – de Suikermama’s delen die ervaring! Wij weten alle drie niet hoe het is om zwanger te zijn zonder diabetes, maar we weten wel dat zwanger zijn met t1d zéker mogelijk is! Het is niet per se heel zwaar, behalve op het einde. 

Kelly caresse & diabetes gear

Nu gebruikt Kelly de FreeStyle Libre 2, in combinatie met een Omnipod pomp. Ze is zich aan het oriënteren op de Dexcom en ook op een andere pomp. Daar konden wij Suikermama’s ook weer handige tips voor geven, omdat we zoveel verschillende vrouwen met verschillende ervaringen bij verschillende pompen spreken! Tussen haar tweede en derde zwangerschap is Kelly trouwens weer teruggegaan naar pennen in plaats van de pomp, omdat ze gek werd van de piepjes van haar pomp en het gedoe van elke keer weer vullen en regelen van een nieuwe Omnipod. Haar  go-to oplossing voor een hypo is de oude vertrouwde Dextro. Of een handje druiven, als het voorradig is. 

Waar ben je onder behandeling voor je diabetes? 

Kelly: “Diabetes doe ik vooral zelf en bij een orthomoleculair therapeut, voornamelijk omdat ik de begeleiding in het ziekenhuis op het gebied van voeding niet goed genoeg vind. Ik heb ook laatst m’n volledige bloedbeeld laten onderzoeken via EMB, daaruit kwam dat ik op bepaalde vlakken tekorten heb. Dat soort resultaten krijg je in het ziekenhuis niet! Daar zit de diëtiste toch vooral met een 40 jaar oude methode uit een boekje te werken in plaats van maatwerk te kunnen leveren, Logisch, want zo zit het zorgstelsel in elkaar, maar voor mij werkt een individuele aanpak beter.”  Die aanpak werkt trouwens wel echt, want haar HBA1c is gedaald van 7.3 naar 5.9! 

Bij een zwangerschap hoort uiteraard – als diabetica – veel vaker een bezoek aan het ziekenhuis. De gynaecoloog vindt Kelly nog wel leuk, maar alle anderen zoals de internist, de extra onderzoeken…. Het kost allemaal wel veel tijd als je je iedere twee weken moet melden. Ze herkent de zorgen van de Suikermama’s over dat de focus van het ziekenhuis zo zwaar ligt op de “high risk” en op het gewicht van je baby, in plaats van wat er goed gaat tijdens de zwangerschap.  

 Kelly: “De bril van de medische industrie is echt de focus op complicaties en problemen. Ik wilde zo lang mogelijk bij de verloskundige maar met 11 weken hebben ze me toch overgedragen aan het ziekenhuis. De gynaecoloog in opleiding die ik daar kreeg, zat gelijk op alles wat fout kon gaan, zo jammer.”  

Ok, tijd voor zwangerschapsklets!

Tijdens Kelly’s eerste zwangerschap was ze er vanaf week 32 wel echt helemaal klaar mee, vooral vanwege de enorme hoeveelheden insuline die ze toen moest gebruiken. Kelly:  “Voor een ontbijt waar ik eerst 2-3 eenheden spoot, moest ik die laatste weken echt 25-30 eenheden gebruiken. Qua sensor kreeg ik een vage sensor uit het ziekenhuis die 20 minuten achterliep – daar ben ik mee gestopt.”   

Met 34 weken kreeg Kelly het HELLP-syndroom (zwangerschapsvergiftiging) dus Lana moest met een spoedkeizersnede geboren worden. In principe had dat niks te maken met de diabetes. In deze – en ook haar andere twee zwangerschappen – hebben ze het nooit over Ascal gehad. Dat schijnt te helpen tegen het risico op HELLP en daarom wordt het nu wel aan zwangere diabetica’s voorgeschreven. 

Bij 34 weken voelde Kelly ineens dat er iets mis was, dat was heel intuïtief. Daardoor dacht ze: ‘ik moet nu naar het ziekenhuis!’. Uiteindelijk is dochter Lana dan ook prematuur geboren, met een keizersnede. Ze woog 2500 gram – best zwaar voor een premature baby – maar daardoor was ze wel heel sterk. Ze lag maar één dag in de couveuse en Kelly en Yannick mochten haar met 36 weken (en een beetje) mee naar huis nemen. 

Een tweede dochter: Aimy 

Kelly zat tijdens haar zwangerschap van dochter Aimy op de Omnipod maar halverwege is ze toen weer is gaan spuiten, want van al die piepjes en alarmen werd ze helemaal gek van. Kelly:  “Als je zoveel meer insuline gebruikt is het allemaal net wat intensiever, dus het moet ook vaker vervangen worden en dat ben je op een gegeven moment zoooo zat.”  Dit was trouwens Kelly’s langste zwangerschap (tot nu toe): Aimy werd geboren met 37,5 weken en woog toen 4175 gram. Echt een dikkerdje, zoals ze zelf zegt.  

Kelly: “Deze keer wilde ik echt extreem graag natuurlijk bevallen, maar ik bleef 2,5 uur op 9,5 cm hangen. De persweeën bleven uit en de gynaecoloog zei: ‘probeer maar te persen’ maar daar kwam niks van. Ze daalde niet in, dus toen kwam er toch een keizersnede. Ook Aimy had wel een beetje moeilijke start: aan het begin had ze ademhalingsmoeilijkheden, geelzucht en de bloedsuikers waren niet in orde, dus we moesten een week blijven. Die bloedsuikers zijn trouwens niet ongebruikelijk voor een ‘suikerbaby.”  

Driemaal is scheepsrecht: dochter Feline

Volgens Kelly merk je wel een opbouw in je zwangerschap, met de diabetes. Het wordt zwaarder naarmate je het einde nadert. Maar… voor haar is de diabetes 0,0 reden om er NIET voor te gaan! Ook niet met hun wens voor een derde kindje. 

 Omdat Kelly al twee keer eerder een keizersnede heeft gehad, werd de bevalling van dochter Feline een geplande keizersnede. Het was de bedoeling om rond 8 uur in de ochtend te gaan beginnen daaraan, maar de avond ervoor lag ze al (ter voorbereiding) in het ziekenhuis. Ze vreesde van de spanning niet te kunnen slapen, dus vroeg de verpleging om een slaappil. Toen die eenmaal begon te werken, twijfelde ze nog heel even: die buikpijn, zou dat door de pil komen? Maar nee… het bleek toch echt het breken van haar vliezen te zijn! Er was op dat moment – midden in de nacht – geen gynaecoloog beschikbaar om de operatie uit te voeren, dus er zat voor Kelly niks anders op dan de weeën toch maar weg te puffen. Uiteindelijk is Feline om 5 uur in de ochtend alsnog geboren, met 4,5 kilo. Ze werd geboren met ‘alle toeters en bellen’, net zoals haar zussen. Dus weer ademhalingsproblemen, geelzucht en ontregelde bloedsuikers. Kelly schrok hier minder van dan de eerste keer, omdat ze het al een keer meegemaakt had. Maar het is natuurlijk nooit leuk als je pasgeboren baby onder een blauwe lamp moeten slapen om die geelzucht op te lossen. Kelly hoopte dit keer heel erg dat ze binnen drie dagen naar huis zou kunnen (in plaats van een week, zoals eerder) zodat ze Lana en Aimy weer snel kon zien. 

Bij Kelly’s laatste twee zwangerschappen had ze trouwens heel sterk de wens dat het kindje het zelf zou doen, en bij beide meisjes is de bevalling ook natuurlijk op gang gekomen, nog voor de inleiding. Kelly’s moeder beviel ook vroeger dan gebruikelijk, dus wellicht is het ook een familie-dingetje, maar ze wilde zelf dus ook heel erg graag en denkt dat het zou kunnen dat de meisjes dat aangevoeld hebben. 


En nu, zwanger van je vierde kindje – hoe voel je je?

Kelly: “Het was een rollercoaster de afgelopen weken! Het eerste trimester is sowieso al heftig, met kinderen en met diabetes, maar we kregen er ook nog even Corona bovenop. Ik had vooral veel hoofdpijn en was misselijk. Mijn man was wel erg ziek en we moesten in isolatie, ruim twee weken. En ik kon de zwangerschap online nog niet delen! Ik had last van extreme moeheid (ik lag als een slappe vaatdoek op de bank vanaf een uur of 4) maarzo rond de 11 weken merkte ik dat m’n energie weer terugkwam! Ik word weer een beetje mezelf J Zeker omdat ik nu aan iedereen kan vertellen en m’n zwangerschap geen geheim meer hoeft te zijn!”  

Voordat Kelly deze keer zwanger werd, deed ze aan intermittent fasting  en at ze low carb met hele lekker recepten die haar goed bevielen. Een avondmaaltijd bestond uit veel groenten en vlees en vis, geen aardappels of rijst. Maar nu in de zwangerschap heeft ze de hele tijd honger! En is ze misselijk als ze niet eet. Dus nu heeft ze om de 2,5 uur een eetmoment en het valt haar zwaar om die allemaal low-carb in te vullen. Zuivel heeft niet haar voorkeur, soja ook niet vanwege de invloed die dat kan hebben op je hormonen. Dus dan is er toch een openingetje voor die koolhydraten…. Zeker bij de  cravings! Vooral het variëren in tussendoortje is lastig nu en zorgt wel voor pieken in haar bloedsuikers.  

Kelly: “Het blijft een zoektocht. Eigenlijk zou ik de motivatie moeten hebben om weer zelf lijnzaadcrackers te gaan maken maar die vermoeidheid speelt me echt wel parten.”  

Qua hypers en hypo’s vindt Kelly het lastiger worden, omdat de zwangerschap toch wel een wissel trekt op hoe makkelijk de diabetes te regelen is. Liever iets te hoog dat te laag, is nu haar instelling, omdat hypo’s niet goed zijn voor de baby. Hypers natuurlijk ook niet, vanwege het risico op aangeboren afwijkingen. Dus daartussen navigeren blijft de uitdaging! Of ze ook van plan is dingen anders te doen deze zwangerschap? Kelly: “ Ik ben sowieso niet van plan om weer een baby van 4 kilo te krijgen 😉 en ik wil niet zo lang in het ziekenhuis blijven. Maar ik had ook als voornemen dat ik low-carb zou volhouden, sporten en het vasten – dat komt er ook niet helemaal van, dus we zullen zien wat er van dit voornemen komt!. Maar na de 12e week pak ik het sporten wel weer op met billen, benen, armen en schouders trainen. Een sterk lichaam houden is belangrijk voor me. Ik wil niet weer ruim 20 kilo aankomen…. Als je veel insuline gebruikt, sla je dat heel makkelijk op als vet. Daar heb je als diabeet wel een achterstandje dus hoe meer ik ga gebruiken in de zwangerschap, hoe moeilijker het wordt om niet te veel aan te komen .” 

De voorbereiding op je vierde bevalling – hoe ben je daarmee bezig?

 Toevallig is Kelly op de dag dat we haar spreken pas bij de gynaecoloog i.o. geweest. Ze weet zeker dat ze niet mag proberen om natuurlijk te bevallen, omdat ze al drie keizersneden gehad heeft. Deze gynaecoloog zat helaas heel erg op de angst en op de ‘high risk’ van deze zwangerschap, omdat deze bevalling echt NIET met weeën mag beginnen, omdat de baarmoeder van de eerdere keizersneden een kwetsbaar plekje heeft dat mogelijk kan scheuren. Omdat twee eerdere bevallingen uit zichzelf zijn begonnen, ziet de arts daar vooral een risico. Dat betekent dat Kelly dit keer absoluut voor een geplande keizersnede zal moeten gaan. Ondanks dat het vier jaar de tijd heeft gehad om te helen, acht het ziekenhuis het risico toch te hoog voor een vaginale bevalling. Die weeën moeten ze dus vóór zijn deze keer. Kelly heeft besloten niet in deze angst mee te gaan en te vertrouwen op haar eigen lichaam – dat heeft haar nog nooit in de steek gelaten. Zij zorgt er goed voor en haar lichaam is daardoor goed voor haar. 

 Op deze manier gaat ze ook met haar diabetes om. Vroeger, toen ze nog heel erg schommelde, leefde ze van hyper naar hyper. Nu focust ze zich heel erg op persoonlijke groei en  mindset en weet daardoor dat je (ook als diabetespatiënt) veel invloed kunt hebben op hoe je je voelt. Haar diabetes is haar barometer, die haar ieder moment eraan herinnert dat ze goed voor zichzelf moet zorgen.  

 Kelly: “Nu zie ik diabetes meer als een soort blessing Als ik niet goed voor mezelf zorg, krijg ik het gelijk terug. Als een ander niet goed voor zichzelf zorgt, krijgt hij daar op langere termijn pas de rekening van. Maar wij diabeten, wij krijgen ‘m meteen!”  

Wat vind je van de combinatie moeder zijn en diabetes hebben?

Kelly zegt hierover:  “Ik weet niet beter. Ik had al diabetes toen ik moeder werd en het hoort er gewoon bij. De kinderen halen iets voor me als ik een hypo heb en ik zeg dat: het zit gewoon in het systeem bij ons. Ik denk zelfs dat als ze bij een ander kindje zijn en daar een andere moeder zien zonder diabetes, dat het dan past opvalt dat ik dit heb en dat ik daardoor anders ben dan andere moeders. Voor mijn kinderen hoort het er nu gewoon helemaal bij, ze weten niet beter.”  Ook de combinatie werk-diabetes is voor Kelly geen probleem. Omdat ze het zo geïntegreerd heeft in haar leven, is het er eigenlijk ‘gewoon’ onderdeel van. Wel denkt ze dat het krijgen van diabetes haar gedwongen heeft meer na te denken over haar leven: waar wil ze heen, welke mindset werkt voor haar. Ze leert erdoor accepteren dat het leven gaat zoals het gaat, en te leven vanuit vertrouwen in plaats van angst. Mensen die weinig meemaken op medisch vlak, zullen dit toch anders beleven, denkt ze. Kelly: “Wij diabeten zijn door de wol geverfd als het aankomt op medische zaken. Je leert een goede ‘zelf-dokter’ te zijn.”  Pas als het heel heftig is, zit ze bij de huisarts. Ze gaat op haar instinct af: is een kind een beetje hangerig en zeurderig, of is er echt iets aan de hand? 

Welke tip zou jij mommy’s-to-be en nieuwbakken baby mama’s mee willen geven?

 Kelly: “Gewoon ervoor gaan! Als je een ziekte bij je draagt, hoeft dat niet je leven te bepalen. Of je nou wel of niet diabetes hebt, een gezonde leefstijl is altijd belangrijk. Goed voor jezelf zorgen moet altijd prioriteit nummer 1 zijn Lees je in over wat gezond leven is en herinner jezelf daaraan, voordat er een ziekte om de hoek komt kijken. Dat wil ik mijn kinderen – en andere moeders – graag meegeven!  

Meer lezen?

Bea en Kirsti verzamelen zwangerschaps- en bevallingsverhalen zodat jij goed geïnformeerd je zwangerschap in kunt! Ze lezen lekker weg, deze blogs van vrouwen die ook allemaal type 1 diabetes hebben en graag hun ervaringen met jou delen.

Wat fijn om weer met een drukke zwangere mama te kletsen die niet zeurt of klaagt over haar diabetes maar juist elke dag weer kiest voor haar gezondheid!’