Maaike is één van de beheerders van een Facebookgroep die onder vrouwen met diabetes type 1 en een kinderwens of zwangerschap ongetwijfeld bekend is: Diabetes type 1 en kinderwens/zwanger/mama. Ze is 35 en mama van dochter Ronja. Maaike wilde heel graag nog voor haar 30e moeder worden en dat is haar gelukt. Wij vonden het weer heerlijk om te kletsen met een mede-diabetica-mama! We nemen je graag mee in het verhaal van Maaike en haar ervaringen met zwanger zijn en bevallen.

Overigens kijkt Ronja gezellig mee tijdens het interview, zodat de Suikermama’s een klein kijkje kunnen nemen in het gezinsleven van Maaike.

een puber met diabetes

Maaike heeft sinds haar 16e diabetes. Ze zat al niet heel lekker in haar vel en mocht, doordat ze dus al 16 was, niet meer in het kinderziekenhuis begeleid worden. In het ziekenhuis waar ze vervolgens onder controle kwam, was niemand gespecialiseerd in omgaan met een puber die eigenlijk gewoon géén diabetes wil hebben.

Tijdens haar puberteit met diabetes heeft ze zich daardoor behoorlijk alleen gevoeld en lange tijd ‘doet ze maar wat’. Letterlijk al het andere behalve diabetes heeft prioriteit voor haar. Aan twee studies beginnen, tussendoor de wereld rondreizen, insuline in haar backpack (ongekoeld): haar leven is één groot feest en diabetes is zeker geen welkome gast op dat feest. 

 Tijdens haar studie in Engeland komt de ommekeer. Maaike is 25 en ontmoet haar huidige man Daan. Zijn zusje blijkt ook type 1-diabetes te hebben. Zien hoe verantwoordelijk zij daarmee omgaat, deed bij Maaike een knop omgaan. Maaike: “Als zij het kan, dan moet ik het ook kunnen!” 

Daarnaast komt de realisatie dat als ze ooit kinderen wil, ze haar diabetes management een veel serieuzer moet nemen. Daarom gaat ze van pennen over op de pomp (Omnipod) en gelukkig zit ze er vrij snel goed in en komt het sein “groen licht” ook al rap. Maaike doet in Engeland een tweejarige studie en blijft daarna hangen op een groot gemengd biologisch boerenbedrijf. Maaike en Daan werken op dat bedrijf en wonen in een stacaravan in een appelboomgaard. 

 ‘Wonen in een appelboomgaard, hoe romantisch kinkt dat?!’, denken de Suikermama’s. Wat blijkt: romantisch genoeg om daar dochter Ronja te krijgen! 

 Nou ja, Maaike kreeg haar dochter niet precies in die boomgaard. Want ondanks haar grote wens om in bad te bevallen, is Ronja in een Engels ziekenhuis ter wereld gekomen. 


Preggo lady in een engels ziekenhuis

Maaike’s zwangerschap van Ronja was goed. Het was er eentje zonder kwaaltjes en problemen en ook haar suikers bleven goed onder controle. Haar diabetes-gear bestond tijdens de zwangerschap uit de Dexcom en Omnipod. In principe prima voor Maaike, al moest ze wel bijspuiten met de pen omdat haar insulinebehoefte groter was dan wat een omnipod aan kan (200 eenheden in 3 dagen).  

In Engeland is het de gewoonte dat een zwangere vrouw met diabetes type 1 iedere twee weken naar het ziekenhuis gaat voor controle. Je gaat dan naar een combi spreekuur van de specialistisch verloskundige (geen gynaecoloog) en de internist. Daarnaast zie je ook nog een gewone verloskundige, die je bijstaat tijdens de zwangerschap maar ook de nacontroles doet. Ook komt zo’n verloskundige de eerste paar weken om de zoveel dagen bij je langs om bijvoorbeeld te helpen met borstvoeding. Anders dan ons Nederlandse (unieke!) systeem van kraamzorg dus.  

Maaike: “Iedere twee weken naar het ziekenhuis voor controle vond ik best veel dus in samenspraak met mijn behandelteam heb ik dat teruggebracht naar eens per maand. Het ziekenhuis was best een eind rijden maar vooral: ik voelde me super goed en zo lang ik me zo voelde, hoefde ik niet vaker op controle. Het protocol was bij dit ziekenhuis om in te leiden met 38 weken, maar daar wilde ik niet aan. Ik vroeg mijn specialistisch verloskundige naar onderzoeken om die 38 weken te onderbouwen als must-do-moment voor de inleiding. Ze kon me niets anders geven dan een onderzoek uit 1995… Daar had ik weinig vertrouwen in en samen hebben we besloten dat, mits het goed zou blijven gaan met mijzelf en de baby, de inleiding uitgesteld zou worden tot 40 weken. Op het eind kreeg ik koudwatervrees en sprak ik af dat de inleiding bij 39+5 zou beginnen.”

de bevalling – of moet ik zeggen: de hel?

Die inleiding omschrijft Maaike als ‘de hel’. Op woensdag mocht ze om 11 uur ’s ochtends “inchecken” en duurde het nog tot ver in de middag tot ze geholpen werd. Overigens was er nog geen spoortje van weeën of andere signalen dat Ronja zich aandiende. Eenmaal aan de beurt kreeg ze een soort “tampon veter” met weekmakers voor de baarmoedermond. Toen dat bij controle een dag later niet gewerkt bleek te hebben, kreeg ze twee keer een soort gel met weekmakers. Inmiddels, twee dagen verder, op vrijdag was er een halve cm ontsluiting en in de avond werden haar vliezen gebroken, in overleg met Maaike zelf. Want ze lag er al twee dagen, werd gek van het in- en uitgeloop in haar kamer, en ze wist dat ze toch niet over de 40 weken heen mocht dus ze dacht: doe het maar gewoon, laat die bevalling dan maar nu beginnen. 

Maaike: “Helaas moest ik 12 uur lang daarna aan de weeën-opwekkers en één ding weet ik zeker: dat nooit meer! Gelukkig kon ik op het nippertje een ruggenprik krijgen – net voordat de anesthesist aan z’n weekend begon- en die was zálig. De rust die dat bracht was heel welkom.” 

En vergeet niet – Maaike was het liefst gewoon thuis in bad bevallen dus al deze heisa was wat haar betreft helemaal niet nodig geweest. Het gewichtloze van een waterbevalling lijkt haar ideaal. Maar ze werd steeds zieker en vermoed zelfs dat er sprake is geweest van een zwangerschapsvergiftiging tijdens de bevalling. Na een dag en nacht vol weeën kwam de gynaecoloog vertellen dat er slechts 2 cm ontsluiting was en daarna volgde een keizersnede: dit is was Maaike betreft het beste gedeelte van de hele bevalling. Een half uur later kon Maaike haar Ronja lekker knuffelen en mocht ze haar dochter bij zich houden tijdens het hechten. Belangrijk voor haar was– en dit stond ook in haar bevalplan- dat ze absoluut niet wilde dat Ronja bij haar weg gehaald zou worden direct na de bevalling. Ze heeft van tevoren duidelijk aangegeven dat ze een zogenaamde gentle sectio wilde. 

Maaike: “Het was wel vol in de OK, maar iedereen was heel lief en duidelijk aan het uitleggen wat er gebeurde. Ronja moest even een beetje opgewarmd worden maar was dus heel snel weer bij mij op de borst. Ik ben zo blij dat de keizersnede die ik absoluut niet wilde van tevoren, op deze manier verlopen is.”

 Na een uurtje mochten ze samen naar de kraamafdeling, waar het grote genieten kon beginnen! Omdat Maaike het zo gehad had met het ziekenhuis, mochten zij, haar man en haar dochter al na twee dagen naar huis. Qua herstel was Maaike positief verrast. De verhalen die ze had gehoord over het herstel na een keizersnede, schrokken haar behoorlijk af maar haar eigen lichaam voelde veel sneller dan verwacht weer als vanouds.

 In de loop van dit gesprek delen wij onze eigen bevallingsverhalen en vinden het heerlijk om hierover te sparren met Maaike, ook om de herkenning bij elkaar te vinden. We vragen Maaike ook wat ze het zwaarst vond aan haar zwangerschap.

 Maaike: “Niet eens de combinatie zwangerschap en suikermanagement, maar meer de hele heisa eromheen. De hoeveelheid checks en ziekenhuisbezoeken, alle risico’s waar de nadruk op ligt… Vanuit het ziekenhuis krijg je gewoon steeds een gevoel aangepraat dat je echt een risico-geval bent en dat het super slecht is om door te lopen na 38 weken. Een CTG is de enige manier om in de laatste weken te checken hoe het met je baby gaat. Op een andere manier kun je het dus niet 100% zeker weten en ‘doorlopen’ na 38 weken vraagt ook wel wat vertrouwen in jezelf en je kind in die laatste paar weken. Zodra het niet goed gaat, moet je er gewoon aan geloven, aan die inleiding en dat is ook volkomen logisch. Het is alleen zo jammer dat er standaard protocollen toegepast worden, zonder naar de moeder en de baby in kwestie gekeken wordt.”


Tips van Maaike

Numero 1: Mocht Maaike nog een keer zwanger raken, dan gaat ze op zoek naar een case-load verloskundige om zo min mogelijk met het ziekenhuis van doen te hebben. Maaike: “Ik zou er zelf zou daar helemaal voor gaan: iemand zoeken die me van begin tot einde kan begeleiden, waar ik me zich veilig bij voel, ik ga me er hard voor maken dat ik met mijn eigen verloskundige kan bevallen… het moet zo magisch zijn om te voelen dat je lijf zelf kan beginnen met zo’n bevalling. Maar ik weet natuurlijk niet hoe ik er tegen die tijd in sta en hoe ik me voel.” 

Tip 2: Om te volgen via Instagram: vroedvrouw Margot – zij weet goed waar je moet zijn (door heel Nederland) voor een goede verloskundige en is onbevooroordeeld als het aankomt op bevallen met verloskundigen. 

 Tip 3: Heb je trouwens interesse in een zwangerschap/bevalling die net iets anders gaat dan het standaard protocol? Wil je bijvoorbeeld langer doorlopen of met een verloskundige aan de slag? Dan is de Facebookgroep “Verdieping Diabetes en bevallen” misschien wel iets voor jou!

Tip 4: Oh ja, als we het over protocollen en rechten hebben kan de geboortebeweging er ook bij als tip ( https://www.geboortebeweging.nl). Om te weten dat er ook andere opties zijn en daar dus ook bronnen voor om die te kunnen vinden. Zo is er een lijst per provincie met bewuste geboortewerkers(verloskundigen/doula s/zwangerschaps cursussen/yoga etc). Dit is de link naar die lijst:  https://dalalounatuurlijk.nl/lijst-bewuste-geboortewerkers/


Meer verhalen lezen?

Bea en Kirsti verzamelen zwangerschaps- en bevallingsverhalen zodat jij goed geïnformeerd je zwangerschap in kunt! Ze lezen lekker weg, deze blogs van vrouwen die ook allemaal type 1 diabetes hebben en graag hun ervaringen met jou delen.

Dat er meer mogelijk is dan de reguliere ziekenhuis protocollen, wisten wij nog niet, totdat we voor Suikermama’s steeds meer vrouwen interviewden die het anders aangepakt hebben. Wat een eyeopener was dit interview ook weer!