Zwangerschappen in combinatie met type 1 diabetes worden in één zin bestempeld als ‘TOPSPORT’. Daarom zijn we benieuwd naar sportieve prestaties van vrouwen met type 1 diabetes, tijdens hun zwangerschap. En zo kwamen we Suzanne van der Lee tegen. Bea bleek haar al veel langer te kennen en zelfs al eens te hebben ontmoet en Kirsti kent haar inmiddels ook van de sportieve outdoor plaatjes van The Gram! Hoogste tijd om deze T1D #fitmom eens te bevragen over haar topsport-prestaties tijdens haar eigen zwangerschappen!

Suikermama’s bea & kirsti

Over sportieve prestaties tijdens je zwangerschap

Zwanger & diabetes maar óók blijven sporten? Jazeker! ‘Iedereen kan IETS doen’ aldus Suzanne (#fitmom, trainster bij Mom in Balance én type 1 diabeet)

Maak kennis met onze fitte diabadass

Als je Suzanne op Insta (stories) volgt dan zie je al gauw dat ze… A. heel sportief is. B. twee prachtige dochters heeft (Mette & Fiene) C. in een jaloersmakend mooi huis woont in Rotterdam en D. dat ze veel en vaak buiten is. Als je even wat verder spiekt dan zie je ook nog dat ze trainster is bij Mom in Balance Rotterdam!

Suzanne is, vorig jaar, slechts twee weekjes later dan de Suikermama’s bevallen van haar tweede dochter Fiene. Bea herinnert zich nog goed dat zijzelf, toen als kraamvrouw, met open mond naar haar telefoon zat te staren toen ze op Instagram een foto voorbij zag komen van een hardlopende Suzanne. 37 weken zwanger. Uuuuhhh hoe dan! Bea: ‘Ik ging nog wel braaf elke dag de deur uit maar als ik boodschappen ging doen, dan pakte ik toch hier en daar een bankje mee…’ Suzanne zet gewoon hoogzwanger elke dag die 10.000 stappen nog. Ze gaat hardlopen, doet online workouts én heeft de driejarige Mette rondlopen. Daarom, nogmaals de vraag: Hoe dan?

Sporten is voor Suikermama Kirsti nu ook een stukje me-time. Tijdens haar zwangerschappen is ook zij blijven bewegen. Zo heeft ze veel gezwommen (tijdens de zwangerschap van Jonatan) en deed ze privélessen pilates tijdens haar zwangerschap van Julius. 

Bea had het hardlopen al na 20 weken opgegeven. En ook toen ze later met personal training, gericht op zwangere vrouwen, begon werd hardlopen haar echt ontraden. Suzanne, hoe zit dat nu precies?

Enne…wat deden je suikers? De term #fitmom gaat hier wel op in ieder geval.

Daarbij vinden wij Suzanne ook echt een inspiratie! Niet alleen voor onszelf (om lekker door te sporten én qua sportoutfits) maar ook voor andere T1D-mommy’s to be. Daarom is het de hoogste tijd om eens door te vragen over hoe ze dat nou allemaal combineerde. Hormonen, bloedsuikers, sporten en zwanger zijn. 

Maar first things first, waar & wanneer begon je diabetes-carriere?

suzanne & diabetes & suzanne & sporten

Suzanne heeft diabetes type 1 sinds haar 20e: ‘Ik had wel wat symptomen maar nog niet echt de link gelegd. Ik werd ‘lekker slank’ terwijl ik de ene Turkse Pizza na de andere wegvrat en de flesjes sportdrank vlogen er doorheen. Totdat ik bij mijn ouders thuis in de Libelle (oh yes!) bladerde en daar een artikel las over de symptomen bij diabetes type 1. Ik kon ze allemaal afvinken!’ Ze is toen meteen naar de huisarts gegaan en die dacht, geheel onterecht, aan diabetes type 2. Suzanne kreeg dus metformine voorgeschreven. Met deze medicatie gingen haar bloedsuikerwaardes nou niet bepaald omlaag dus na verder onderzoek kwam de diagnose T1D. Ze is toen vrij snel gestart met insuline spuiten en daarna heel gauw ook weer overgestapt op een insulinepomp (dit in verband met haar plannen voor een lange wereldreis met haar vriend). Op dit moment gebruikt ze de Medtronic Minimed 670G en de Freestyle Libre sensor. Tijdens haar zwangerschappen mocht ze de Guardian 3 sensor gebruiken maar ze was héél blij toen die de deur uit kon.

En dan het sporten…wanneer begon die carrière?

Suzanne kreeg het sporten bijna met de paplepel in gegoten want zij en haar twee zussen werden op jonge leeftijd door hun ouders juist gestimuleerd om te gaan sporten. Hierdoor heeft Suzanne tot haar 16e actief aan handbal gedaan. Na haar verhuizing van Noord Holland naar Rotterdam is ze, samen met haar moeder, fanatiek gaan spinnen. Toen er bij haar, op haar 20e, diabetes type één geconstateerd werd, heeft ze zich vastgebeten in het hardlopen. En die liefde heeft ze sindsdien ook niet meer losgelaten en ze deinst niet meer terug voor een halve marathon meer of minder (‘Geen hele, dat duurt me iets te lang!’). En met twee kleine dames in huis
vindt ze een rondje van 10km ook wel prima. Tijdens haar zwangerschappen heeft ze fanatiek (dat mag je toch wel zeggen als je drie keer in de week sport?) aan bootcamp gedaan bij Mom in Balance , waar ze sinds enkele jaren ook trainer is. Het houdt haar bloedsuikers beter ‘in range’ en zorgt voor minder schommelingen. ‘Als ik niets doe dan zijn mijn waardes niet stabiel te krijgen.’

Ze vertelt:
‘Wat ik jammer vind is dat het lijkt of de medische wereld, bij een zwangere vrouw met T1D, eigenlijk het liefst wil dat ze negen maanden achter de geraniums gaat zitten. Terwijl ik er van overtuigd ben, dat als je goed naar je lijf luistert, het voor iedere vrouw mogelijk moet zijn om iets aan sport en/of beweging te kunnen doen tijdens haar zwangerschap. Tijdens mijn eerste zwangerschap zat cardio er helaas niet in, toen ben ik mij gaan focussen op krachttraining. Het is, mits op een veilig en correcte manier uitgevoerd, gewoon erg goed voor je, fysiek én mentaal; met een fit lijf sta je al 1-0 voor in de zwangerschap.’


sporten tijdens je zwangerschap

Suzanne was tijdens haar eerste zwangerschap tegelijk zwanger met een goede vriendin. Samen zijn ze gaan kijken, wat ze konden gaan doen. Want dat ze wilde blijven sporten, dat stond als een paal boven (vrucht)water! Ze wilde vooral dingen gaan doen die goed zouden zijn voor haar zwangere lijf. Dus een combi van kracht en uithoudingsvermogen, met extra aandacht voor de core. Zo kwam ze bij Mom in Balance Rotterdam terecht. Inmiddels had ze toen al ontdekt dat hardlopen en fietsen niet goed voelde in combinatie met haar zwangerschap. Ze besloot zich tijdens deze zwangerschap dan ook te focussen op krachttraining en powerwalken (soort snelwandelen). Dit heeft ze tot aan de laatste week kunnen volhouden.

Suikermama Bea herinnert zich nog wel alle tegenstrijdigheden die je als sportende zwangere hoort. In het ziekenhuis, bij de bootcamp, in de sportschool. Bea: ‘Ik wilde zolang mogelijk doorgaan met bootcampen maar ik stond op een gegeven moment alleen maar te squatten. Goed voor mijn billen, maar niet voor mijn motivatie. Ik wilde het ook gewoon leuk hebben! Toen heb ik een intake gedaan met een personal trainer aan wie ik vertelde dat ik af en toe mijn hardloopschoenen nog wel eens aantrok. Nou dat werd me ook meteen ontraden. Terwijl ik zag dat jij bij je tweede zwangerschap nog aan het hardlopen was, met 37 weken!’ 

Suzanne zegt hierover:
‘Hardlopen mag tot het einde van je zwangerschap, mits je geen klachten hebt aan je bekken en je niet over je eigen fysieke grenzen heen gaat. Buiten adem zijn en pijn voelen, zin een teken dat je het rustiger aan moet doen. Als je de juiste begeleiding hebt, van een trainer die weet welke spiergroepen je nog wél mag aanspreken en die focust op een juiste technische uitvoering, dan kun je écht nog heel lang door sporten. Het is heel belangrijk om goed naar je lijf te luisteren. Ik voelde mij, in mijn tweede zwangerschap, enorm fit. Op een zachte ondergrond kun je dan best een stukje hardlopen. Fysiek en mentaal is het zó belangrijk om het juist wel te doen. Houd je hartslag in de gaten (220 min je leeftijd = je maximale hartslag maar tijdens je zwangerschap zit je daar vaak wat boven, dat is oké). Zolang je nog ‘normaal’ kunt praten, ben je nog veilig aan het trainen! Bewegen is goed voor jou én je kindje. Het houdt je bloedsuikers in range, je lijf sterk en je uithoudingsvermogen groot (en trust me, dat helpt bij een bevalling!). Helemaal als je voor je zwangerschap ook al sportte, kun je daar gewoon lang mee doorgaan!’

zwanger, bevallen, sporten & diabetes

Haar zwangerschap van haar eerste dochter verliep echter niet helemaal soepel, ondanks de vele uren op het sportveld. Suzanne hield veel vocht vast en had, aan het einde van het derde trimester, geen energie meer over. Na 35 weken was zijzelf én haar lijf er eigenlijk klaar mee. Ze vroeg dan ook aan haar gynaecoloog of ze niet al eerder ingeleid kon worden, eerder dan de voorgestelde 38 weken. 

‘Ram die ruggenprik erin!’

Maar als we vervolgens vragen naar haar bevalling dan lacht Suzanne.. ’Heb je effe?’ We zetten ons schrap voor een horror-verhaal. Tijdens haar eerste zwangerschap zou Suzanne worden ingeleid, met 37 weken maar het ging écht niet meer. ‘Ik leek wel een olifant, ik hield zo veel vocht vast…ik kon gewoon niet meer.’ Uiteindelijk hebben ze toen besloten dat ze met 36+5 gingen inleiden. Maar helaas vorderde de ontsluiting niet en na 16 uur weeën te hebben opgevangen was Suzanne gesloopt. Ze wilde heel graag natuurlijk bevallen maar op dat moment dacht ze alleen maar: ‘Ram die ruggenprik erin en geef me een keizersnede!’ Ze was helemaal op en toen ze op de OK haar óók nog vertelde dat haar baby een sterrenkijker bleek te zijn, had ze het helemaal niet meer. ‘Als ze dat eerder hadden geweten, dan had ik eerder naar de OK gereden kunnen worden. Nu was ik zo uitgeput, dat ik de eerste dagen niet eens heb kunnen genieten van mijn baby. Ik was helemaal gesloopt na de zwangerschap, de inleiding én de operatie.’ En ook het vocht verdween niet meteen uit haar lichaam. “Op eerste kerstdag reed ik een rolstoel het ziekenhuis uit, met slippers aan mijn voeten, omdat ik nog steeds geen schoenen aan kon.” 

Gelukkig kwam dochter Mette helemaal gezond ter wereld, met een gewicht van 3580 gram.

Na de bevalling wilde ze graag borstvoeding geven maar dat kwam niet goed op gang. Waardoor ze ook dit als een heel slopend proces heeft ervaren. Natuurlijk is hier hulp voor maar de kraamhulp bood deze niet en liet haar achter met de borstvoed-struggle. Toen Suzanne hevig gefrustreerd met haar zus belde, gaf die haar dé tip: ‘Je kunt er ook gewoon mee stoppen he?’. Oh ja. Dat kan ook! Suzanne over het stoppen met borstvoeding: ‘Afbouwen was niet eens nodig, ik had bijna niks. Ik vond het ergens pijnlijk, ik wilde dit zooo graag. Maar ik had echt mijn best gedaan en meer zat er niet in, letterlijk en figuurlijk.’

Hoe lang, na je bevalling, mag je weer sporten?

Wanneer kwam de burpee weer in beeld en wanneer gingen de hardloopschoenen aan? En heb je tijdens deze zwangerschap, voor jouw gevoel, wel écht wat gehad aan je vele uren sporten?  

Met hardlopen begon ik rustig (kleine stukjes) weer na 12 weken en mijn eerste burpee kwam pas na vijf maanden ongeveer. Wel ben ik vanaf 6 weken na mijn bevalling weer begonnen met powerwalken, krachtoefeningen voor mijn armen en benen en hersteloefeningen voor mijn core. Ondanks dat ik voor mijn gevoel geen ‘echte’ cardio heb kunnen doen tijdens deze zwangerschap heeft het sporten denk ik wel bijgedragen aan mijn herstel erna. De krachtoefeningen waren enorm goed voor mijn core. Hierdoor is mijn houding tijdens heel de zwangerschap goed gebleven en kon ik snel weer in kracht opbouwen. Een fit en sterk lijf kan nu eenmaal meer hebben en herstelt sneller.

Helemaal mee eens! Maarre…wat is precies een goede houding tijdens je zwangerschap?

Een goede houding is een rechte rug, schouders laag, borst vooruit en kin omhoog. Dat gaat écht makkelijker als je core goed is ontwikkeld omdat buik, rug en bekken dan continue met elkaar in verbinding staan. Tijdens je zwangerschap verandert uiteraard het zwaartepunt van je lijf. Doordat je buik zwaarder moet, blijf je met je lichaam zoeken naar het juiste evenwicht. Daarbij is het belangrijk om veel te focussen op je ademhaling, daar is al veel winst mee te behalen.

 Okee! Die houden we dus in gedachte! Ben je zwanger? (mét of zonder type 1 diabetes?) Core en adamhalingsoefeningen it is!

 

en dan toch…een tweede zwangerschap

Omdat Suzanne geen eisprong dacht te hebben, gebruikten zij en haar man sinds de zwangerschap van Mette geen anticonceptie meer. Toen Suzanne zich echter al een tijdje wat vermoeid voelde, deed ze voor de zekerheid toch maar een zwangerschapstest. Gewoon om alles uit te sluiten. En je raadt het vast al, die was hartstikke positief. Eenmaal bij de gynaecoloog in de beugels, bleek Suzanne zelfs al twee maanden zwanger te zijn. Hoewel zij en haar man dachten dat het gezin met de komst van Mette al compleet was (nóg een fertiliteitstraject zagen ze beide niet meer zitten) zagen ze deze tweede zwangerschap echt als een cadeautje. Gelukkig ging het met haar suikers op dat moment prima en had ze ‘groen licht’ gekregen als ze een zwangerschapswens had aangekaart bij haar behandelteam.

Suzanne voelde zich in alle opzichten enorm relaxed. Ze voelde zich goed, haar bloedsuikers gingen als een speer en ze kon in week 37 van haar zwangerschap nog hardlopen. Eigenlijk kon ze er enorm van genieten. Kortom: een compleet andere zwangerschap dan haar eerste. Toch was er wel een frustratiepunt en die is, jammer genoeg, diabetes-gerelateerd:

 Suzanne: ‘Mijn grootste frustratiepunt tijdens deze zwangerschap was de Guardian Sensor. Er zijn nachten geweest dat ik die alarmen uit heb gezet. Ik sliep gewoon niet omdat ik alarmen kreeg die helemaal niet klopten. Dan zat ik op 15 en gaf de sensor een waarde van drie aan.’ Ze was dan ook blij toen ze weer terug mocht naar de Freestyle Libre.

 En na negen maanden lekker zwangeren, kwam daar toch ook weer een tweede bevalling om de hoek kijken…

“Ik ga niet nog een keer voor de kat z’n viool 16 uur weeën opvangen!’

In alle opzichten was de tweede zwangerschap een stuk relaxter. En dus ook de bevalling. Hoewel ze het beslissingsmoment voor het hoe en wat met de bevalling steeds voor zich uitschoof, kwam ook haar vorige bevalling weer op haar netvlies. “En toen dacht ik écht: ‘Nee, dat wil ik nooit meer!’. Ik ga niet nog een keer weeën opvangen met het risico dat ik dan straks weer met spoed op de OK lig en ik de eerste paar dagen niets meer waard ben en niet kan genieten van onze baby!’ Het werd dus een geplande keizersnede. ‘De avond ervoor hebben we onze oudste dochter uit logeren gebracht en zijn we zelf lekker uit eten gegaan. En de volgende ochtend moesten we ons om 8 uur melden in het ziekenhuis en om 9 uur lag ik op de OK en werd onze tweede dochter geboren. Dat heb ik allemaal veel bewuster en vooral ook relaxter meegemaakt.’

 Fiene is met 38+2 weken geboren en woog 3886 gram.

De borstvoeding kwam bij Fiene veel sneller op gang. Suzanne stond er dit keer hier heel relaxed in, met de wijze raad van haar zus in haar achterhoofd. ‘Er is een kans dat het wederom niet gaat lukken, en als dat zo is, dan stop ik er weer mee.’ Ook nu ging het niet vanzelf (ze heeft een speciale kolf nodig gehad om de productie op gang te brengen en ze moest Fiene op sommige dagen wel ieder uur aanleggen) maar nu had ze een fantastische kraamhulp die haar heel erg hielp en bleef motiveren. Zo heeft ze Fiene zes maanden lang alleen maar borstvoeding kunnen geven. Een fantastische tijd waar ze ontzettend van heeft genoten.

Herstel na tweede keizersnede

‘Na vijf weken en zes dagen stond ik weer drie keer per week te trainen!’

‘Het trauma van mijn eerste bevalling, heb ik kunnen verwerken door mijn tweede bevalling. Dat heeft écht een helende werking gehad! Verder wist ik gewoon, dat ik de eerste zes weken even rustig aan moest doen. Daarom heb ik mij ook de eerste weken vooral in de watten laten leggen door de kraamhulp en heb ik af en toe wat kunnen wandelen. Dat heb ik steeds verder uitgebreid, ik heb wat ademhalingsoefeningen gedaan en mocht wat lichte core-oefeningen doen. Dat heb ik allemaal netjes gedaan maar na vijf weken en zes dagen stond ik toch mooi weer op het veld bij een Mom in Balance collega.’

Suikermama Bea herkent deze onrust. Ik liep anderhalve week na mijn keizersnede alweer 2,5e km naar het huis van mijn schoonmoeder. Ik kón écht niet zolang niets doen. Uiteraard deed ik er twee keer zo lang over maar ik dééd iig weer wat!

Maar goed.. als we het zo horen, is sporten bijna een must voor een zwangere vrouw met type een diabetes. Goede bloedsuikers en lekker fit! Dat heeft fysiek en mentaal een positief effect. Maar we zijn benieuwd of Suzanne ook haar voeding heeft aangepast tijdens haar zwangerschappen:

‘Eigenlijk eet ik altijd wel redelijk gezond en gevarieerd. Dus ik heb niet heel erg opgelet. Maar als ik wist dat ik mijn suikers lastig in range kreeg door bijvoorbeeld een pistoletje, dan sloeg ik die wel bewust over tijdens mijn hele zwangerschap. Dan wist ik dat ik de hele dag verder aan het schommelen zou zijn qua suikers, dat was het mij niet waard. Een bewuste keuze, maar alleen tijdens mijn zwangerschappen hoor. Nu eet ik ze weer wanneer ik er zin in heb. Er heeft geen baby last van die keuze. ;-)’

zwanger + type 1 diabetes + sporten

Over last van keuzes gesproken, heb je nog een gouden tip voor zwangere vrouwen met type 1 diabetes die willen blijven bewegen?

 ‘Iedereen kán iets doen!’

De ultieme tip van Suzanne is eigenlijk: Luister naar je lijf! Sporten is geen garantie voor een zwangerschap en bevalling zonder complicaties, maar je herstelt wel sneller. Daarnaast zegt ze met klem: ‘Iedereen kan iets doen! Lukt het niet met je benen? Focus je dan op je armen en/of je core. Voelt hardlopen niet meer lekker? Kijk of powerwalken of fietsen nog wél lukken. Ben je snel moe? Knip je training op in kleinere stukjes met meer rustmomenten ertussen. En wist je dat zwemmen voor veel vrouwen heel fijn voelt tijdens de zwangerschap? In het water heb je veel minder last van je zwaarder worden buik. In mijn eerste zwangerschap lukte cardio bij mij niet goed meer en heb ik mij gefocust op wat wél kan. Krachtoefeningen dus! Kortom: focus je niet te veel op alles wat niet meer kan of mag, maar stort je op dat wat je wél kunt. Vind iets wat je leuk én ga op zoek naar een sportmaatje. Weten dat er iemand op je rekent, is een hele goede stok achter de deur!

Sluit je aan bij de online pufclub voor zwangere diabeten!

Heb je even genoeg van de medische molen tijdens je zwangerschap en heb je zin in gezelligheid tijdens je zwangerschap met type 1 diabetes? Meld je dan aan voor de online community Suikermama’s United! 

Dat beweging goed voor ons is (fysiek en mentaal), dat wisten we wel. Maar dat we nog best veel wél konden doen tijdens onze zwangerschappen…dat wisten we niet. Als we Suzanne zo horen, dan hadden we best wel wat meer kunnen doen aan beweging, toen we zwanger waren’