Voordat je zwanger ‘mag’ worden met type 1 diabetes, is het verstandig om je vooraf goed te laten informeren en in de befaamde ‘groene-zone’ terecht te komen met je bloedsuikerwaardes. Vorige maand spraken we Anouk, die al jarenlang type 1 diabeet is en onverwacht zwanger werd. Deze maand spraken we nóg een Anouk, van het populaire instagram-account @dia_b_blog. Zij kreeg type 1 diabetes tijdens de zwangerschap van haar tweede zoontje en de Suikermama’s wilden graag weten hoe dit voor haar was en hoe het nu met haar én haar gezin gaat.

diabetes zwangerschap
Suikermama’s bea & Kirsti 

Voorafgaand aan het gesprek met Anouk Poiesz

Maak kennis met anouk 

Anouk Poiesz ken je misschien wel door haar populaire Instagram account @dia_b_blog. Een account dat ze in 2018 is gestart met als doel om te laten zien dat je niet alleen bent/hoeft te zijn als je diabetes hebt. Ze deelt hier regelmatig vrolijke foto’s en verhalen over haar leven met diabetes en alles wat daarbij komt kijken. Ook is ze de founding-mother of de jaarlijkse #nietalleentype1-challenge, waaraan afgelopen jaar ook de Suikermama’s aan mee hebben gedaan. Daarnaast hebben wij via instagram al vaak contact gehad door berichtjes of reacties op stories. Ook heeft Anouk Suikermama Kirsti enorm geholpen toen Kirsti zonder Omnipods dreigde te komen. Superlief! Toen wij er achter kwamen dat ze de diagnose type 1 kreeg tijdens haar tweede zwangerschap (in 2015) was het natuurlijk helemaal duidelijk dat we haar graag eens zouden willen spreken.  

Maar, naast type 1 diabeet, wie is Anouk nog meer?

Anouk is 35 jaar en woont samen met haar man en twee zoontjes in IJlst, in Friesland. Naast vrouw- en moeder- van is ze ook management assistent bij een it-bedrijf. Ze houdt enorm van dansen.

Enne… welke diabetesgear gebruikt Anouk?

Na jarenlang trouw gebruikster te zijn geweest van de Omnipod is Anouk afgelopen jaar overgestapt op de Tandem T-Slim. Die communiceert met haar Dexcom sensor. Hierover vertelt ze: “Dit is een slimme pomp die zelf nadenkt en handelt.”  Ondanks dat haar ziekenhuis hier op tegen was, omdat Anouk de enige binnen het ziekenhuis zou zijn die deze pomp zou gaan gebruiken, heeft Anouk doorgezet. “Ik had me goed ingelezen en wist dat deze pomp het beste bij me zou passen.” Het heeft haar enorm veel verdriet en frustratie gekost waardoor ze uiteindelijk is overgestapt naar een ander ziekenhuis. In het UMC Groningen steunden ze haar namelijk wel in haar keuze voor de Tandem T-Slim.

een bijzonder diagnose moment

Anouk heeft niet alleen diabetes type 1 overgehouden aan een zwangerschap. Na de geboorte van haar eerste zoon, Niyo, kreeg ze namelijk  een ontsteking aan haar schildklier die uiteindelijk resulteerde in een chronische schildklierziekte. Dit is met de juiste medicatie goed te reguleren. Een hele nieuwe diagnose volgde tijdens haar tweede zwangerschap. De Suikermama’s zijn benieuwd: hoe ging dat precies? Van een groen-licht-traject was in ieder geval geen sprake… 

Diagnose type 1 tijdens je zwangerschap

Het eerste trimester van haar tweede zwangerschap verliep eigenlijk heel vlekkeloos. Ze was natuurlijk wat vermoeider maar verder ging met haar en de kleine in haar buik alles goed. Ook op de twintig weken echo was niets geks te zien. Maar kort daarna verruilt Anouk het ene glas water voor een extra glas cola en zet ze het zoveelste kopje thee op haar nachtkastje waardoor ze zich afvraagt of de hoeveelheid die ze drinkt wel normaal is. Na het een paar weken te hebben aangekeken, besloot ze naar de huisarts te gaan. Ze was toen 28 weken zwanger van haar tweede zoontje. De huisarts dacht eigenlijk meteen aan diabetes en besloot een vingerprik bij Anouk te doen, hier kwam een waarde uit van in de 20. Meteen verwees de huisarts haar door naar het ziekenhuis waar er een afspraak met een diabetesverpleegkundige werd gemaakt. Die afspraak was pas later op de dag want Anouk en haar man gingen eerst naar de uitvaart van Anouk’s oma. In alle opzichten dus een heel emotionele dag.

De dag gaat dan ook in een waas voorbij en waar er bij ‘nieuwe diabeten’ normaal gesproken gekozen wordt voor een ziekenhuisopname van twee dagen, zit Anouk in de overlevingsmodus tegenover   de diabetesverpleegkundige. De diabetesverpleegkundige geeft meteen aan dat ze er maar beter vanuit kon gaan dat het geen zwangerschapsdiabetes was.  Anouk: “Daarvoor was mijn hba1c te hoog, die was 62.” En alhoewel veel informatie ‘het ene oor in gaat en gelijk het andere weer uitvliegt’, besluit de diabetesverpleegkundige dat Anouk, na deze emotionele en heftige dag, niet in het ziekenhuis hoefde te blijven. Ze kon met de recepten voor insuline, een glucosemeter en insulinepennen weer naar huis.

Vanaf die dag werd de zwangerschap van Anouk medisch en werd de fijne begeleiding van de verloskundige overgedragen aan de gynaecoloog. Toch houdt Anouk heel de verdere zwangerschap de hoop dat het toch zwangerschapsdiabetes zou zijn. Daarnaast had Anouk volledig de focus gelegd op de gezondheid van haar baby. Anouk: “Ik had totaal geen besef van wat diabetes inhield en het was bij mij totaal niet geland dat dit blijvend zou zijn. Mijn waardes moesten zo laag mogelijk blijven en ik kreeg van het ziekenhuis een vooropgezet menu mee, wat ik kon eten. Ik was aan het overleven. De verwerking kwam écht pas een jaar later.”

Zwangerschap en bevalling

Tijdens het verdere verloop van Anouk’s zwangerschap probeerde ze tussen alle controles en echo’s door te genieten. Helaas maakte ze zich toch ook wel erge zorgen.  Anouk: “Dan was zijn hoofdje weer te groot en dan was z’n beentje weer te lang…”. Een behoorlijk stressvolle periode brak aan waarin Anouk ook zo min mogelijk suiker probeert te eten. Ze raakt geïrriteerd (geheel begrijpelijk als je het ons vraagt), als een echoscopiste aan haar vraagt of ze suiker in haar thee wil. “Ga weg met je suiker, je weet toch waarom ik hier ben!”. Nu relativeert ze dat weer: “Je kunt natuurlijk best suiker in je thee hebben maar toen kon ik die vraag er écht niet bij hebben. Het was elke keer dezelfde vrouw die prima wist waarom ik daar zat”. Gelukkig kon Anouk wel bij het ‘centering pregnancy programma blijven, waar ze aan het begin van haar zwangerschap was gestart. Dat houdt in dat de controles werden uitgebreid met groepsbijeenkomsten met andere zwangere vrouwen met ongeveer dezelfde zwangerschapsduur. Anouk: “Ondanks dat ik de enige was met een “medische indicatie” en qua zorg in het ziekenhuis liep, was ik toch blij dat ik ook na de diagnose gewoon mocht blijven komen”.

Bevalling met een hypo tijdens de persweeen: 

Haar bevalling begint, zoals die van bijna alle diabeten, met een inleiding door middel van een ballon. Anouk vindt het stiekem best fijn om even in het ziekenhuis te zijn. “Dat klinkt misschien heel gek maar ik vond het fijn dat ik mij hier nergens druk om hoefde te maken, niets meer hoefde schoon te maken (#nesteldrang) en mij volledig kon focussen op de komst van onze tweede zoon”. Inmiddels deed de ballon zijn werk en bracht iets van ontsluiting. Omdat er nog geen weeën te bespeuren waren, werden Anouk’s vliezen de volgende ochtend gebroken en de wee-opwekkers gestart. Maar dat kon eigenlijk al heel snel uit. Haar lichaam nam het over en de weeën kwamen snel achter elkaar. Doordat de weeën zo snel achter elkaar kwamen duurde de bevalling van Finn ook niet heel lang… De wee-opwekkers startten rond een uur of 9 en Finn is om 12:55 uur geboren. Wel herinnert Anouk zich dat ze tijdens het persen een hypo kreeg. Iets wat ze als enorm heftig heeft ervaren: “Ineens stond de hele kamer vol en moest ik limonade drinken terwijl ik al zo misselijk was. Dat ging daarna wel helemaal goed en toen kon ik weer door maar angstig was het zeker.”


en dan ben je bevallen…én heb je t1d!

Haar tweede zoontje Finn werd kerngezond geboren maar mama Anouk kreeg kort na de bevalling de officiële diagnose. Ze had géén zwangerschapsdiabetes en haar type één diagnose wordt door de internist bevestigd. En dat hakte er toch wel even in.

Anouk was trouwens zelf ook bang dat Finn diabetes zou hebben. Ze besluit daarom om dit te testen toen er bij Finn bloed werd afgenomen tijdens de hielprik. “Dat was allemaal in orde, maar ik dacht…er is toch al bloed…waarom niet even testen?” 

Het besef dat ze een chronische ziekte heeft, die niet meer weg gaat, landt pas veel later bij Anouk. Haar man Mark beseft dit al vrij snel en maakt zich veel meer zorgen dan Anouk zelf. Anouk vertelt: “Ik deed gewoon wat nodig was en veel verder dacht ik toen nog niet.  Ik liep er heel de tijd tegenaan te trappen. Het wilde toen gewoon niet landen want ik had vroeger nooit ergens last van.” Niet lang daarna heeft ze een medisch psycholoog om hulp gevraagd waardoor ze nu in een rustiger diabetes-vaarwater zit. Zo heeft ze geleerd te accepteren dat de ziekte niet meer weg gaat. Iemand vertelde haar: “Je moet het niet accepteren maar er mee leren leven.” En dat is precies zoals Anouk het nu ook ziet. 

Hoe gaat het nu Anouk en haar gezin?

Inmiddels zijn Niyo en Finn 9 en 6 jaar oud en zijn ze goed op de hoogte van wat haar pompalarmen en haar diabetes precies betekenen voor hun mama. Wel blijft het voor Anouk moeilijk om ‘nee’ tegen haar kinderen te moeten zeggen door haar diabetes. Ze geeft een voorbeeld: “Als ik alleen met de kinderen ben en ze willen graag zwemmen, dan voel ik me daar niet prettig bij. Door het zwemmen krijg ik vaak een hypo en om dan alleen met twee kinderen te zijn, dan mis ik heel erg een back-up. Dat doe ik dan dus echt liever niet.”

Ook vind ze het lastig omdat haar gedrag wat veranderd als ze te hoog of te laag zit. “Als ik te hoog zit dan heb ik echt een kort lontje. Als ik bijvoorbeeld een tijdje rond de 10 zit, dan voel ik het direct aan mijn ogen en als ik dan nog door stijg, richting de 16, dan kan ik echt veel minder hebben en kun je beter uit mijn buurt blijven. En dat vind ik echt vervelend.” Verder belemmert het Anouk niet en heeft ze haar diabetes een plaatsje gegeven in haar leven (en natuurlijk dat van haar gezin). Wil je weten hoe? Volg Anouk dan op haar Instagram account en geniet van haar vrolijke foto’s en motiverende teksten!

Want… je bent niet alleen met diabetes type 1. En… je bent veel meer dan diabetes type 1 alleen!

Meer lezen?

Bea en Kirsti verzamelen zwangerschaps- en bevallingsverhalen zodat jij goed geïnformeerd je zwangerschap in kunt! Ze lezen lekker weg, deze blogs van vrouwen die ook allemaal type 1 diabetes hebben en graag hun ervaringen met jou delen.

 Van Anouk leren we hoe sterk je in je schoenen moet staan, als diabeet. En helemaal als zwangere diabeet! Het derde trimester van Anouk’s tweede zwangerschap kun je beslist niet zorgeloos noemen. En ook in ons gesprek komt weer naar voren hoe belangrijk een goede klik met je behandelteam is. Enne…over 1 ding zijn Bea & Kirsti het eens: Niyo & Finn hebben een supersterke mama waar ze ontzettend trots op mogen zijn!