Bea vertelt: van pennen naar pomp

Lees hier hoe Bea, na 20 jaar gebruik van de pennen, nu overstapt op de pomp. De Medtronic Minimed 780G met Closed-Loop systeem…

Zondag 18 april: Afscheid van de langwerkende insuline

Het is 22:00 uur en ik wil mijn bed in en pak mijn spuit voor langwerkende insuline. Ik draai ‘m door. Ineens wil ie niet meer verder. Nog 16 eenheden. Grrrrrr! Nu moet ik naar beneden want ik spuit er altijd 18. Dus ik strompel vermoeid naar de koelkast en verwacht daar een nieuwe pen Tresiba aan te treffen. Maar nee. Ik spit de hele koelkast door maar mijn voorraad is toch echt op. Verschrikt kijk ik op en struin mijn toilettassen, handtassen en koffers af op zoek naar een misschien nog half lege spuit. Ik weet dat ik die dingen, overal waar ik blijf slapen, mee naar toe neem dus misschien ligt er nog een verdwaalde in 1 van mijn koffers. Niet dat die nu het afgelopen jaar veelvuldig uit de kast zijn geweest maar goed..you never know. Ik heb maar twee eenheden nodig. Uiteindelijk vind ik nog een oude onder het bed en daar kan ik nog twee eenheden uithalen dus problem solved…voor nu. 

Uiteindelijk lig ik in bed met een lachstuip. In geen 20 jaar dat ik nu langwerkende insuline spuit heb ik dit meegemaakt. En nu in mijn laatste-langwerkende-dagen, ben ik door mijn voorraad heen. Als het goed is krijg ik dinsdag mijn insuline reservoirs voor de pomp en kan ik beginnen. Dan moet ik voor morgen nog maar even wat zien te regelen. Nou ja. Komt goed! Trusten!


19 april: praktische onhandigheden

Ik ben mijn nachtje qua waardes goed doorgekomen. Niet eens een al te hoge waarde bij het opstaan dus het lijkt erop dat alle eenheden Tresiba zijn werk toch maar mooi hebben gedaan. Ik ga aan het werk en wil in mijn lunchpauze de apotheek even bellen voor een Tresiba-oplossing. Tot mijn grote vreugde krijg ik halverwege de ochtend een smsje…de insuline-reservoirs voor de pomp liggen klaar! Nog nooit ben ik zo blij geweest. Dat betekend dus dat ik vandaag al kan beginnen met mijn pomp. Nu móet ik in alle opzichten ook wel. Een mooier afscheid van m’n langwerkende insuline kan ik mij niet bedenken. Tot op de laatste druppel is álles opgegaan. Thanks Tresiba! Ik zal je nooit vergeten maar fulltime Fiasp via de pomp it is!

 

Middag:

Ik ga nog net niet huppelend de apotheek uit maar een glimlach kan niet verbergen hoe blij ik ben! Ik ga nu écht starten met de pomp. Aangezien ik nog wat tijd over heb voor mijn volgende werk-afspraak ga ik vast wat you-tube-filmpjes verzamelen. Ik leg de handleiding klaar, een reservoir, een infusieset en ik volg stapsgewijs alle aanwijzingen. De training en de filmpjes zijn goed te volgen. Binnen no-time ben ik geared up en moet ik nu dus afwachten of alles goed gaat. De twijfel slaat toch wel toe…zou het goed gegaan zijn?

 

Na twee uur zijn mijn waardes nog steeds goed. YES! De insuline gaat mijn lijf in. De praktische kant van de pomp vind ik nog lastig. Het draadje is vrij lang en waar laat ik in hemelsnaam de pomp zelf. Ik ben al een paar keer opgestaan en weggelopen terwijl ik de pomp op de bank, op de tafel of stoel had liggen. Ja niet handig maar hee…een beginneling zullen we maar zeggen 😉

 

19:00

Ik moet volgens mijn nieuwe vriend, de boluswizard (die rekent op basis van de koolhydraten in je eten de benodigde eenheden aan insuline uit), maar twee eenheden insuline bolussen voor mijn avondeten. Ik geloof het niet en doe voor de zekerheid een eenheidje erbij. Want ik had hier met de pennen toch minimaal vijf eenheden gespoten.

 

20:00 uur

Pfoe…het gaat goed…ik heb al vijf uur lang niet hoger gezeten dan de vijf. Tjonge. Nu gaan we maar eens sporten proberen. Voor de zekerheid een thuislesje want het lijkt me behoorlijk onhandig met zo’n snoer en kastje bootcampen. Dus dat wil ik liever eerst even thuis proberen. Squat-jumpen met dat ding vormt al snel een belemmering. Ik word er eigenlijk niet heel gelukkig van. De pomp zit continue in de weg. Of althans…ik ben me ontzettend bewust van de pomp. Ik krijg ook nog eens een hypo en dan ben ik er klaar mee. Ik stijg juist altijd bij het sporten en nu daal ik? Pffff! Na een kwartier houd ik er mee op en ik wil gaan douchen. Ik sta al bijna klaar om eronder te springen tot ik me bedenk. Ik moet dat ding afkoppelen. Maar hoe? Ja shit. Dat had ik niet opgezocht…goed..snel googelen. Maar wat ik ook intyp, ik kan niets vinden. De hypo werkt nog en ik barst in snikken uit. Ik heb om 20:30 uur met Kirsti afgesproken en dus heb ik haast. Boehoe…waarom weet ik dit niet? Kortom: ik voel mezelf heel zielig en denk met weemoed terug aan de pennen. Die gingen sowieso niet mee onder de douche.  

Vandaag is mijn mams jarig en na een ochtendje werken, stappen we in de auto en rijden richting randstad. Het is heerlijk weer en we zitten tot een uur of 20:00 uur in de tuin te genieten van BBQ, zon en wijn. Toen ik ineens mijn pomp voel trillen en er een melding verschijnt. Resterende insuline: 20 EH. Euh hoe dan? Ik heb er gisteren een half uur over gedaan om dat ding bij te vullen. Met de YouTube filmpjes er naast…*zucht* Ik baal want blijkbaar is er iets niet goed gegaan met vullen. Maar het allerbelangrijkste: we blijven slapen en ik heb dus tot morgenmiddag nog maar 20 eh insuline. Geen borrelhapjes meer voor mij dus 😉 Nee dat viel wel mee…want ik heb bij mijn moeder altijd een reservevoorraad insuline liggen (alleen nog niet voor de pomp) en dus kon ik weer terug naar de spuit terwijl de basaal gewoon door kon met de 20 eenheden aan restjes.

 

24 april:

Als ik in Vlaardingen ben vind ik het eigenlijk altijd fijn om weer even met mijn broer te sporten. Ik ben benieuwd hoe mijn waardes dit gaan handelen maar heb er vertrouwen in. Ik heb goed bijgespoten, de pomp is afgekoppeld (FREEDOM) en heb eerst gegeten. Dat werkt, volgens mij, net wat beter voor de bloedsuikers. Maar goed..hoe dan ook…samen met mijn broer en vriend ren ik voor het eerst sinds september 2019 weer 5km. Ik ging helemaal stuk maar ben trots. I did it! Mijn bloedsuikers houden zich prima en zakken zelfs een tikkie richting hypo…

iskomst in Zeeland vul ik het reservoir maar weer bij, wederom met chirurgische precisie als je het mij vraagt en kan ik hopelijk een tijdje door. Tegelijk constateer ik dat Mediq alweer geen infusiesets heeft geleverd. Ik heb er nu nog maar eentje over waarmee ik dus drie dagen moet doen. Veel tijd om mij hieraan te irriteren heb ik niet, ik heb met Kirsti een zoommeeting dus ik eet gauw wat brood en race naar de zolder. Eenmaal op zolder trilt m’n Dexcom en zie ik dat ik op 16.1 zit. Toch handig zo’n meeting met een mede-diabeet want ze begrijpt dat ik meteen in actie moet komen en ik sprint weer terug naar beneden om wederom de pen erbij te pakken. Weer iets fout gegaan bij het vullen van het reservoir? Of teveel koekjes tussendoor gegeten?

Daar kan ik nu niet over nadenken want er staat een meeting op de agenda. De insuline zit er in en ik besluit er niet meer aan te denken, komt goed. Het kwam ook goed. En ergens bleek die insuline toch nog in mijn lijf te zitten want heel de avond was ik vervolgens ‘low’. Om in de nacht weer door te stijgen naar 14. Goed. Tot zover mijn onverdeelde enthousiasme voor wat betreft de pomp. Ik strompel naar beneden pak mijn spuit en houd weer vast aan waarvan ik weet dat werkt: mijn spuit. Ik ga slapen en verwacht dat met 5eh en mijn basaal het wel weer goed komt. En inderdaad…de bloedsuikers waren weer normaal. Toch besluit ik de basaal standen anders in te stellen en flink op te hogen. Ik stel het liever later wat naar beneden bij dan dat ik het tussendoor per tijdzone moet ophogen. En als daar in de basis meer insuline voor nodig is, dan is dat maar zo. Die bloedsuikers wil ik lager hebben en niet zo instabiel als dat het de afgelopen dagen is geweest.

 

Met mijn eigen gemaakte basaal-profiel blijft het in ieder geval de hele dag goed gaan. #proudmomma

23 & 24 april: een leeg reservoir en niet thuis!

Vandaag is mijn mams jarig en na een ochtendje werken, stappen we in de auto en rijden richting randstad. Het is heerlijk weer en we zitten tot een uur of 20:00 uur in de tuin te genieten van BBQ, zon en wijn. Toen ik ineens mijn pomp voel trillen en er een melding verschijnt. Resterende insuline: 20 EH. Euh hoe dan? Ik heb er gisteren een half uur over gedaan om dat ding bij te vullen. Met de YouTube filmpjes er naast…*zucht* Ik baal want blijkbaar is er iets niet goed gegaan met vullen. Maar het allerbelangrijkste: we blijven slapen en ik heb dus tot morgenmiddag nog maar 20 eh insuline. Geen borrelhapjes meer voor mij dus 😉 Nee dat viel wel mee…want ik heb bij mijn moeder altijd een reservevoorraad insuline liggen (alleen nog niet voor de pomp) en dus kon ik weer terug naar de spuit terwijl de basaal gewoon door kon met de 20 eenheden aan restjes.

24 april:
Als ik in Vlaardingen ben, vind ik het eigenlijk altijd fijn om weer even met mijn broer te sporten. Ik ben benieuwd hoe mijn waardes dit gaan handelen maar heb er vertrouwen in. Ik heb goed bijgespoten, de pomp is afgekoppeld (FREEDOM) en heb eerst gegeten. Dat werkt, volgens mij, net wat beter voor de bloedsuikers. Maar goed..hoe dan ook…samen met mijn broer en vriend ren ik voor het eerst sinds september 2019 weer 5km. Ik ging helemaal stuk maar ben trots. I did it! Mijn bloedsuikers houden zich prima en zakken zelfs een tikkie richting hypo…

Na thuiskomst in Zeeland vul ik het reservoir maar weer bij, wederom met chirurgische precisie als je het mij vraagt en kan ik hopelijk een tijdje door.


24 april Hoge bloedsuikers

Tegelijk constateer ik dat er alweer geen infusiesets zijn geleverd. Ik heb er nu nog maar eentje over waarmee ik dus drie dagen moet doen. Veel tijd om mij hieraan te irriteren heb ik niet, ik heb met Kirsti een zoommeeting dus ik eet gauw wat brood en race naar de zolder. Eenmaal op zolder trilt m’n Dexcom en zie ik dat ik op 16.1 zit. Toch handig zo’n meeting met een mede-diabeet want ze begrijpt dat ik meteen in actie moet komen en ik sprint weer terug naar beneden om wederom de pen erbij te pakken. Weer iets fout gegaan bij het vullen van het reservoir? Of teveel koekjes tussendoor gegeten?

Daar kan ik nu niet over nadenken want er staat een meeting op de agenda. De insuline zit er in en ik besluit er niet meer aan te denken, komt goed. Het kwam ook goed. En ergens bleek die insuline toch nog in mijn lijf te zitten want heel de avond was ik vervolgens ‘low’. Om in de nacht weer door te stijgen naar 14. Goed. Tot zover mijn onverdeelde enthousiasme voor wat betreft de pomp en gedoe van de afgelopen dagen. Opstartproblemen denk ik? Ik strompel naar beneden pak mijn spuit en houd weer vast aan waarvan ik weet dat werkt: mijn spuit. Ik ga slapen en verwacht dat met 5eh en mijn basaal het wel weer goed komt. En inderdaad…de bloedsuikers waren weer normaal. Toch besluit ik de basaal standen anders in te stellen en flink op te hogen. Ik stel het liever later wat naar beneden bij dan dat ik het tussendoor per tijdzone moet ophogen. En als daar in de basis meer insuline voor nodig is, dan is dat maar zo. Die bloedsuikers wil ik lager hebben en niet zo instabiel als dat het de afgelopen dagen is geweest.  

Met mijn eigen gemaakte basaal-profiel blijft het in ieder geval de hele volgende dag goed gaan. #proudmomma 

26 april:

Terug naar de pennen, geen infusiesets…

Helaas verlopen de volgende dagen niet zoals gehoopt. Inmiddels is het 29 april en ben ik alweer drie dagen terug op de pennen. Op maandag is het inschieten van mijn laatste infusieset mislukt en had ik geen infusiesets meer. Contact zoeken met mijn leverancier en mijn behandelteam leverde niks op. De leverancier stelt de leveringsdatum al twee weken uit en vind communicatie via de pakbon voldoende. Alsof het om een kledingstuk gaat die niet op voorraad is. Enige feedback op dit onderwerp wordt niet gewaardeerd: ‘Mevrouw als we het hadden kunnen leveren, dan hadden we het wel gedaan.’ Dan is er geen andere optie meer dan dat ik ergens langwerkende insuline ga scoren. Die had ik tenslotte vorige week opgemaakt. Met Koningsdag voor de deur stond mij het huilen nader dan het lachen en ben ik apothekers gaan bellen voor Tresiba. De meest snelle oplossing want ik weet inmiddels ook niet meer hoeveel geleende infusiesets ik nog nodig ga hebben. Ondertussen stonden er voor deze week nog trainingen met de CGM gepland maar die heb ik af moeten zeggen. Ik heb geen idee wanneer ik volledig over kán stappen op de pomp. Het voelt als de wet van Murphy. Stap ik na 20 jaar pennen eindelijk op de pomp over en dan gebeurd er dit. Voor nu beschouw ik dit maar even als een valse start. Ik begin, zodra de infusiesets binnen zijn, weer met goede moed en mijn zelf bedachte basaalprofiel wat wel goed leek te werken. De omstandigheden zijn ronduit K maar over de werking van de pomp kan ik eigenlijk nog niet heel veel zinnigs zeggen. Hopelijk volgende keer dus weer een vrolijker bericht met goede nuchtere bloedsuikers. Ik geef de moed nog niet op! 😉