Gaan T1D zwangere vrouwen uberhaupt naar een (klinisch) verloskundige? Wij wisten het niet! Suikermama Bea ging wel maar Suikermama Kirsti weer niet. Hoogste tijd om eens te vragen wat een klinisch verloskundige nu precies doet en aan wie kunnen we dat nu beter vragen dan aan een klinisch verloskundige met type 1? BONUS: ze is ook nog eens zwanger van haar tweede kindje

Suikermama’s Kirsti & Bea

In gesprek met klinisch verloskundige Marijke Teeuw over type 1 diabetes én zwangerschap

Wat doet een klinisch verloskundige?

Een verloskundige? Die zie je als zwangere type 1 diabeet toch helemaal niet? Deze reacties kregen we op Instagram veelvuldig toen we aankondigde dat we in gesprek gingen met een klinisch verloskundige. Klinisch verloskundigen zijn verloskundigen die in het ziekenhuis werken en dus niet in een reguliere verloskundigen praktijk. Maar veel van de zwangere type 1 ladies zien dus zelden of nooit een klinisch verloskundige. Ook Marijke zelf (als klinisch verloskundige zelf) niet overigens.

Tussen de Suikermama’s leverde dat een mooi gesprek op. Want Kirsti heeft tijdens haar zwangerschap geen klinisch verloskundige gezien (behalve natuurlijk bij haar bevallingen). Bea daarentegen wél. Maar ook dat ging niet vanzelf. Protocol in haar ziekenhuis was dat de controles tot de 12 weken bij klinisch verloskundigen zijn en dat ‘high-risk-pregnancies’ dan over gaan naar de gynaecoloog. Bea heeft toen aangegeven door beide begeleid te willen worden tot het einde van haar zwangerschap. Bij hoge uitzondering werd dit voor haar mogelijk gemaakt. Kortom: de mogelijkheid om een klinisch verloskundige te zien tijdens een zwangerschap in combinatie met t1d, is dus niet zo bekend. Hoogste tijd om daar verandering in te brengen en in gesprek te gaan met Marijke Teeuw.

Wie is marijke?

Getrouwd met Lorenzo, woonachtig in Bergen op Zoom, aan het werk te zien in het van Weel Bethesda ziekenhuis in Dirksland en trotse mama van Milan en, as we speak, in verwachting (op het moment van schrijven alweer 32 weken) van haar tweede kindje. En, niet geheel onbelangrijk, deze klinisch verloskundige heeft sinds haar 10e diabetes type 1. Wilde ze altijd al verloskundige worden? Nee! Dat zeker niet. Pas toen haar zus in verwachting was, raakte ze helemaal in de ban van het vak en voelde ze dat dit haar passie was. Ze koos specifiek voor klinisch verloskundige omdat er in het ziekenhuis toch wat ‘interessantere zwangerschappen’ voorbij komen dan bij een eerstelijns verloskundige.

Onze eerste vraag was dan ook meteen: vormde je diabetes geen obstakel bij je beroepskeuze?

Een echt obstakel vormde het voor haar niet. Maar er werd wel tegen haar gezegd: ‘Ik weet niet of jij de studie kunt gaan afronden omdat je diabetes hebt.’ Zelf heeft ze altijd al het motto gehad: ‘Ik kan alles wat een normaal mens ook kan, dus ook verloskundige worden. Gelukkig werken er in de zorg meerdere mensen met type 1 dus ik heb mij nooit laten belemmeren om mijn passie te gaan doen.’ In de keuze om klinisch verloskundige te worden (en dus tweedelijns in plaats van eerstelijns) speelde haar diabetes overigens toch een kleine rol. Ze vertelt: ‘Als klinisch verloskundige werk je namelijk in diensten van acht uur in plaats van oproepdiensten van soms 24 of 48 uur. Dat is voor je diabetes toch net wat makkelijker te managen. ‘

Als verloskundige zelf zwanger zijn 

En dan ben je, als verloskundige, zelf zwanger!

Bij Marijke haar eerste zwangerschap duurde het een half jaar voordat ze het befaamde groene licht had. 

Ze had toen een insulinepomp maar mat haar glucosewaardes door middel van vingerprikken. (2017) Ook toen ze eenmaal zwanger was prikte ze tot 32 weken in haar vinger. Dit veranderde toen ze haar begeleiding en behandeling vanuit België (waar ze toen woonde) naar Nederland verplaatste én eigenlijk al hoogzwanger was van haar zoontje Milan. “Tot 32 weken was ik onder behandeling bij de internist en gynaecoloog in België. En omdat ons kindje in stuit lag en al te zwaar leek te zijn was dit voor dit team genoeg reden om een keizersnede te plannen. Ik zag dat zelf wat anders en wist natuurlijk hoe de geboortezorg in Nederland is en ben toen overgestapt naar de zorg in Nederland.’

 Pfoe. De Suikermama’s schrikken ervan. Met 32 weken nog een complete ‘change-of-plans’…dat klinkt heftig.

 Zo ervaarde Marijke dat gelukkig helemaal niet. Als er iets acuuts was dan kende men haar ook in België in het ziekenhuis en daarbij plande ze haar inleiding op 38 weken en dus kon ze, op haar gemakje, met haar man de avond ervoor naar Nederland rijden. Ook deden ze in Nederland pogingen om de baby te draaien én mocht ze vaginaal bevallen. Het werd dus niet bij voorbaat een keizersnede, zoals het protocol in België voorschrijft. Redenen genoeg voor Marijke om terug te gaan naar Nederland. Bij 32 weken kreeg ze toen meteen van haar nieuwe behandelteam de Dexcom en ging ze van vingerprikken naar een CGM. De dag voor haar inleiding reed ze met haar man naar Utrecht waar ze bij haar vader bleef slapen en meldde ze zich de volgende ochtend voor de inleiding. Na een bevalling van bijna 24 uur zette ze een kerngezonde zoon op de wereld te zetten, van 4,4 kilo. Met zijn bloedsuikers leek het goed te gaan: ‘Milan zijn eerste bloedsuiker was goed maar zijn tweede bloedsuiker was wat lager. Toen werd hij opgenomen op de mediumcare en kreeg hij een infuus. Maar er is vervolgens nooit gestart met het infuus, omdat zijn glucosewaarden vervolgens goed waren. Hij dronk alleen redelijk moeilijk. Daardoor lag hij wel drie dagen op de mediumcare en ik op mijn eigen kamer. Dat vond ik écht verschrikkelijk.’

Tweede zwangerschap

Puzzelen met pompen en van hot naar her voor controles..

Inmiddels woont Marijke weer met haar gezin in Nederland en is ze nu (mei 2021) in verwachting van haar tweede kindje. Alles verloopt vooralsnog prima. Maar ook voor deze zwangerschap was het weer even puzzelen waar en hoe ze de behandeling van haar diabetes en de begeleiding tijdens haar zwangerschap wil gaan voortzetten. Dit had ook te maken met haar definitieve keuze qua woonplaats. Ze wil zich nu voor langere tijd gaan vestigen in Bergen op Zoom, hier woont ze nu sindskort met haar gezin. Dus even alles op een rijtje: Marijke is voor haar zwangerschap en diabetes onder begeleiding in het Albert Schweizer Ziekenhuis in Dordrecht en loopt bij een verloskundigepraktijk in Bergen op Zoom en ze wil gaan bevallen in het Bravis Ziekenhuis.

Suikermama Bea is wel wat gewend want zij gaat voor haar diabetes nog steeds naar het Franciscus Vlietland in Schiedam (terwijl ze in Zeeland woont) en is bevallen in het ZorgSaam ziekenhuis in Terneuzen, maar dit zijn wel héél veel verschillende behandelaren.

We vragen dan ook meteen: En waarom niet álles in het Bravis ziekenhuis, dat is tenslotte in je woonplaats? Het antwoord verbijsterd ons wel een beetje. Marijke vertelt ons dat ze daar enkel en alleen met de Medtronic insulinepompen werken. Say what? Marijke is haar zwangerschap begonnen met de Medtronic 780G in combinatie met de Guardian sensor. Maar omdat de waardes van de sensor extreem veel afweken van de waardes die gemeten werden vanuit bloed, is ze overgestapt op een andere pomp. Tijdens haar zwangerschap. Op de Tandem pomp in combinatie met de oude vertrouwde Dexcom. Gelukkig gaat dit nu goed en kan ze zich met mooie waardes, 100% toewijding en vol enthousiasme voorbereiden op de komst van haar tweede kindje. De diverse controles bij verschillende teams vindt ze helemaal niet vervelend en daarbij weet ze zelf natuurlijk ook al enorm veel en beter wat ze zelf kan verwachten.

Hoe bereid een verloskundige zich voor op haar eigen bevalling?

Dat brengt ons natuurlijk bij de hamvraag: Hoe bereid een verloskundige zich voor op haar eigen bevalling? Voor deze bevalling heeft ze meer rust voor ogen. Ze wil er, naast haar man, een bevriende verloskundige bij hebben (als een soort doula en natuurlijk als het toegestaan is in verband met de Corona-maatregelen) en niet teveel verschillende gezichten aan haar bed hebben. ‘Ik vind het niet fijn om teveel verschillende zorgverleners in de kamer te hebben…dan weer verpleegkundige 1 en dan weer nummer 2’ Dat heb ik echt duidelijk aangegeven. Daarnaast wil ze meer ontspanning kunnen zoeken tijdens de bevalling, in bad of in bewegingsvrijheid. Als de weeën even kwakkelen…wil ze dat dan ook gewoon laten gebeuren zodat er niet medisch ingegrepen hoeft te worden. Ze vertrouwt er op dat haar lichaam het dan vanzelf wel weer oppakt. Ze heeft tijdens haar eerste bevalling een baby-reus op de wereld gezet en is dus vol vertrouwen dat het ook dit keer gaat lukken.

 Jaaaa well done girl! Maar ja…we weten natuurlijk allemaal dat zwangere vrouwen met T1D een grotere kans hebben op een wat zwaardere baby. Maar hoe komt dat nu precies?

‘‘Ongeveer 50% van de vrouwen met T1D hebben een ‘te groot kind’ (>p90). Je Hba1C is een voorspellende factor hierin. Maar ik vind dat een slechte waarde om mee te meten. Uiteindelijk kan je Hba1C prima zijn, terwijl je nog wel veel schommelingen hebt. Uit onderzoek blijkt dat het tweede trimester heel

belangrijk is. Wanneer je dan strikt gereguleerd bent, verkleint dat de kans op macrosomie (vooral rond 24 weken zwangerschap). Daarnaast is de kans groot dat iemand die al eerder bevallen is van ‘te groot kind’, een volgende zwangerschap ook een te groot kindje zal hebben. Ik ben dus heeeeeeeel benieuwd naar mijn eigen echo deze week.’

Ben je er tóch een beetje angstig voor? Ook al weet je dat het je wel gaat lukken?

‘Ik ben wel ‘bang’ dat dit kindje ook weer te groot is, maar de vorige keer is bij Milan de bevalling goed verlopen. Dus ik heb er vertrouwen in, dat dat nu ook goed komt. Ik hoop alleen dat doordat mijn glucoses nu beter geregeld zijn dan bij mijn vorige zwangerschap, het ook zijn vruchten afwerpt en dit kind iets minder groot zal worden.’


De perfecte bevalling?

Een mooie vraag aan iemand die al van veel bevallingen getuige is geweest: Wat is voor jou, persoonlijk, de perfecte bevalling?

Een perfecte bevalling bestaat niet denk ik. Het is één van de belangrijkste momenten van je leven en ik hoop dat ik er achteraf goed op terug kan kijken. Ik wil mijn zoon een mooie en fijne start van zijn leven geven. Mijn droombevalling zou plaatsvinden in bad. Rustig muziekje erbij en een ontspannen sfeer. De sfeer, de mensen en de setting zijn voor mij heel belangrijk. En daarbij is een goede mindset van cruciaal belang. Het liefst wil ik niet teveel mensen om mij heen en houd ik het heerlijk rustig. Zelf ben ik ook rustig, ook in acute situaties. En na de geboorte wil ik graag de tijd hebben om met z’n drietjes gaan genieten en de kleine te gaan bewonderen.’

Dat klinkt in ieder geval als een hele rustige serene bevalling. De Suikermama’s krijgen spontaan zin in een volgende bevalling 😉 En beëindigen met klapperende eierstokken het gesprek. We zijn wel tot de conclusie gekomen dat het kiezen voor een behandelteam, een bevallocatie en de begeleiding tijdens een zwangerschap eigenlijk ligt aan hetgeen waar de zwangere vrouw zich prettig bij voelt. Neem het heft in eigen hand en kies voor JOUW eigen pad. Dan voelt het altijd goed. En komt het met je bevalling en je bloedsuikers uiteindelijk ook wel goed 😉

TIPS van Marijke

Tot slot hebben we Marijke nog om tips gevraagd, als ervaringsdeskundigen op vele vlakken, voor komende preggo-mommy’s met T1D. Maar die vonden we zo nuttig en zó waardevol dat die volgen in een apart artikel. To be continued dus…

We zijn wel tot de conclusie gekomen dat het kiezen voor een behandelteam, een bevallocatie en de begeleiding tijdens een zwangerschap eigenlijk ligt aan hetgeen waar de zwangere vrouw zich prettig bij voelt. Neem het heft in eigen hand en kies voor JOUW eigen pad. Dan voelt het altijd goed. En komt het met je bevalling en je bloedsuikers uiteindelijk ook wel goed 😉