En toen stonden daar twee streepjes! IK BEN ZWANGER! Nadat de eerste tranen van geluk waren opgedroogd, voelde ik meteen een extreme motivatie bij me naar boven komen…’LET’S DO THIS’

Suikermama bea

Over het moment dat ze ontdekte dat ze zwanger was

zwanger! en nu?

Nadat ik een half jaar keurige bloedsuikers had, was het groene licht een feit. Dat betekende eigenlijk niets minder dan dat ik de levensstijl die ik mezelf het afgelopen jaar had aangeleerd, de komende tijd zou moeten vasthouden. Geen probleem want ik vond het helemaal prima…vijf dagen gestructureerd eten en bewegen en in het weekend wat losser met hier en daar gesnack en een wijntje. Eigenlijk net als ieder ander maar dan check ik regelmatig nog even een bloedsuikertje…helemaal prima #nopitypartyhere

Al vrij snel konden we dus argeloos ‘aan de klus’ en al vrij snel was het raak. Ik was al vijf dagen overtijd toen we elkaar in tranen in de armen vielen…het is ons nu al gegund! Wat fijn! Maar dan begint het eigenlijk al meteen: de zorgen! Niet perse om de bloedsuikers die al geweest waren…want ik wist…die waren niet veel hoger dan een enkele 12 geweest. Maar meer om de tijd die komen gaat…ik zal nog scherper op de bloedsuikers moeten zitten. Hoge waardes ten kosten van alles vermijden en meten, meten, meten, meten…

medische molen

Ik begon mijn zwangerschap met een Freestyle Libre en met een hba1c van 43. Helemaal goed en dat lag eerlijk gezegd ook in de lijn der verwachtingen. Maar al gauw bleek dat ik mijn Freestyle Libre waardes niet meer kon vertrouwen. Ik meette regelmatig nog met een vingerprik waardoor bleek dat de Libre er regelmatig flink naast zat. Ik werd hysterisch want ik bleef sensoren wisselen maar ook test-strips bestellen want ik moest het blijven dubbel-checken. Toen ik eenmaal van ziekenhuis/behandelend team ben gewisseld, kreeg ik de Dexcom G6. Ook hier bleef ik de eerste tijd nog spastisch naast vingerprikken want ik wilde écht zeker weten dat de waardes klopten. Naarmate de weken verstreken bleek dat ik de waardes kon vertrouwen, durfde ik het los te laten. Maar oei oei oei…dat gaf een stress.

Intussen ging ik vaker naar het ziekenhuis dan ooit. Ik stond onder controle in het ziekenhuis waar ik iedere afspraak iemand anders zag. Hier was ik op zich al niet heel blij mee omdat je dan gewoon geen band met iemand op kan bouwen. Ook al weet je alsnog niet wie er op de dag van de geboorte aan je bed zal staan. Maar ondertussen blijf ik wel constant dezelfde vragen beantwoorden en adviseerde verloskundige nummer drie mij om alvast mijn nuchtere bloedsuikerwaarde te laten prikken. Mocht ik dan in een later stadium zwangerschapsdiabetes ontwikkelen dan hebben ze al een nuchtere waarde van me. Zodat ze kunnen zien of de waarde dan te hoog is of niet. Uhuh. ‘Nou mevrouwtje…ik zit hier niet voor de gezelligheid in het ziekenhuis maar omdat ik al diabetes heb. Als u mijn dossier er even had bijgepakt, dan had u deze oliedomme vraag niet hoeven te stellen.’ Dit zei ik natuurlijk niet, maar ik werd witheet. Wat is dit toch onpersoonlijk. Het gaat hier om iets moois, iets bijzonders…ik voel mij verder hartstikke goed. Kan er niet iemand eens vragen of ik voldoende weet over wat ik wel en niet mag eten?




Mijn vriend was het met mij eens en besloot daarop in actie te komen. Hij heeft geregeld dat ik een vaste gynaecoloog kreeg en voor leuke dingen bij een verloskundige mocht blijven komen. Volledig buiten protocol maar voor mij enorm nodig. De gynaecoloog bleek namelijk een risico-analyste voor gevorderden. Ze moest het naadje van de kous weten over mijn medicatie gebruik, mijn bloedsuikers en liet geen mogelijkheid onbenut om mij de risico’s van een zwangerschap met type 1 diabetes te vertellen. Ik kwam er altijd gedesillusioneerd vandaan. Mijn vriend moest dan regelmatig mij tot de orde roepen: ‘Alles gaat goed, je suikers gaan goed, het gaat goed met de baby…zolang er nog geen andere dingen bemerkt worden…dan maken we ons nergens zorgen om’. Deze nuchtere blik had ik meer dan eens nodig. En buiten dat…het is ook gewoon zo. Er worden jaar in jaar uit meer gezonde baby’s geboren dan ongezonde of baby’s met afwijkingen. Maar feit bleef dat ik het miste vanuit de medische wereld. Even terug naar de basis…de basale dingen…lekker kletsen over babykleertjes…omdat het verder toch eigenlijk heel goed ging…

Natuurlijk was ik ook een behoorlijke ‘pain-in-the-ass’, want al de door de gynaecoloog bejubelde risico’s en wetenschappelijke bewijzen hiervoor weerlegde ik. De wetenschappelijke bewijzen voor alle risico’s zijn gebaseerd op onderzoeken die gedaan zijn in de jaren 90/00’s. Een tijd waarin vingerprikken dé methode was voor bloedsuikermanagement. Niet voorspelbaar. Niet nauwkeurig. Dus ik ging ook niet akkoord met een inleiding op 38 weken. (Disclaimer: dit is mijn persoonlijke mening en doet niets af aan de uitstekende zorg die ik heb ontvangen tijdens mijn zwangerschap)

Kortom…ik was geen makkelijke zwangere diabeet. Dat zal ik dan ook maar toegeven. En helemaal in een streekziekenhuis, is dat even wennen. Dat er niet zomaar klakkeloos wordt aangenomen wat de dokter zegt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik drie gynaecologen heb ‘versleten’. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hadden was dat er niemand, maar dan ook echt geen enkele van de drie…daadwerkelijk keken naar wie er voor hen zat. Niemand stelde vragen over mijn levensstijl, mijn werk, mijn relaties, mijn voeding of wat ik allemaal doe om gezond en fit te blijven. Het ging alleen maar over risico’s. Ik heb namelijk tot op de dag van de inleiding (uiteindelijk uit onderhandeld op 39 weken) gesport, heb mijn voeding dusdanig aangepast en mijn bloedsuiker is slechts twee keer boven de 12 geweest. Geen haan die er naar gekraaid heeft. Althans niet op de afdeling verloskunde.

Voor mijn diabetes ben ik in een ander ziekenhuis onder behandeling, juist omdat zij mijn verleden met diabetes goed kennen.


Al met al vond ik mijn zwangerschap zó ontzettend medisch en miste ik zo erg iemand die zich hierin herkende. Die dacht, wat ik dacht. Die kon zeggen…joh je bent goed bezig. Jeetje wat is het toch bijzonder om zwanger te zijn he? Of: ‘Oh wat fijn dat je je zo goed voelt.’

Dat werd pijnlijk duidelijk in mijn Hypnobirthing-groepje, waar iedereen leuke verhalen deelde over de verloskundigepraktijk en niemand zich herkende in mijn ziekenhuisverhalen. Dan voel je je toch echt een beetje een buitenbeentje. Althans…dat had ik. En dat gevoel gun ik niemand, want hoe moeilijk een zwangerschap soms ook gaat…het is én blijft bijzonder. En daar mag, bij zwangere diabeten, echt wel wat meer bij stil gestaan worden.

In de ideale wereld zou ik een ‘pufclub’ voor zwangere diabeten gewild hebben. En die ideale wereld wil ik, vanuit deze gedachte, proberen te creëren zodat de negatieve associatie (die er veelal heerst bij een zwangerschap met medische indicatie) wat verzacht wordt. Want, dankzij veel hard werken van onszelf, worden er ontzettend veel gezonde kids geboren. Ook van moeders met type 1 diabetes. Kortom: Minder medisch, meer gezelligheid!


GA VOOR POSITIEF ZWANGER

Lijkt het jou ook fijn om op elk moment in je zwangerschap te kunnen sparren met dames die jou voorgingen? Meld je dan nu aan voor het “Positief Zwanger’ – en blijf positief! 

Grappig genoeg bleek uit een analyse van mijn dvk dat er in mijn glucose waardes in beide zwangerschappen weinig verschil zat. Maar qua diabetes management was er een wereld van verschil. It’s all about perception!